ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٢٠ - پاسخ اِین اشکال

و از مطالب گذشته ضعف و فساد نحوۀ استدلال محقّق سبزوارِی ـقدّس سرّهـ بر مدّعاِیش دانسته مِی‌شود؛[١] چونکه اِیشان آِیۀ شرِیفۀ مذکور را از مؤِیّدات وجوب تعِیِینِی قرار داده و در عِین حال ادّلۀ خود را با در نظر گرفتن اِین اشکال بِیان نموده‌اند.

امّا با فرض تسلِیم و پذِیرش انحصار خطابات به مشافهِین و احتِیاج به قاعدۀ اشتراک براِی اثبات وجوب تعِیِینِی، اشکال دِیگرِی به نظر اِیشان وارد است که گرِیزِی از آن وجود ندارد.

چرا‌که اِین قاعده اقتضا مِی‌کند که حکم ثابت براِی مشافهِین با جمِیع شراِیط و قِیودش به غائبِین سراِیت نماِید، امّا دلالت بر عدم اشتراط حضور امام علِیهالسّلام در تکلِیف حاضرِین نمِی‌کند؛ فلذا اگر در حکمِی از احکام احتمال مدخلِیّت حضور را دادِیم، چگونه مِی‌توان اِین حکم را بدون شرط حضور امام براِی زمان غِیبت اثبات نمود؟

و از همِین مطلب بطلان جواب صاحب حدائق از اِین اشکال فهمِیده مِی‌شود که اِیشان در مقام جواب آورده است که:

اوّلاً: رواِیات مستفِیضه با مضامِین مختلفه‌اش دلالت بر اِین مطلب دارند که: «إنَّ حلالَ محمّدٍ حلالٌ إلى ِیومِ القِیامةِ و حرامُه حرامٌ إلى ِیومِ القِیامةِ.»[٢]

[١]* *. فلاح السّائل، ص ١٠٨، با قدرِی اختلاف.

**. الکافِی، ج١، ص ٢١٠:

«عن أَبِِی‌جعفرٍ علِیه السّلام فِِی قولِ اللهِ عزّ‌ و ‌جلّ (فَس‌ألُواْ أَهلَ ٱلذِّكرِ إِن كُنتُم لَاتَعلَمُونَ): ”قالَ رسولُ اللهِ صلِّی الله علِیه و آله و سلّم: الذِّکْرُ أَنا و الأَئمَّةُ أَهلُ الذِّکر.“»

ترجمه: «از امام باقر علِیهالسّلام در تفسِیر آِیۀ شرِیفۀ (از أهل ذکر بپرسِید اگر نمى‌دانِید) آمده است که فرمودند: ”رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم فرمودند: ذکر من هستم و ائمّه (علِیهمالسّلام) اهل ذکر هستند.“»

[٢٤٠]. ذخِیرة المعاد فِی شرح الإرشاد، ج ٢، ص ٣٠٩.

[٢]. بصائر الدّرجات، ص ١٤٨.