ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١١١ - «ذکر» در آِیۀ شرِیفه از باب استعمال کلِّی و ارادۀ نماز به عنوان ِیکِی از مصادِیق است

پس بنابر فرض اوّل، آِیه بر وجوب سعِی به سوِی نماز دلالت ندارد و هم‌چنِین بنابر دو قول دِیگر؛ چرا‌که استماع خطبه به دلِیل اجماع واجب نبوده، فلذا باِید امر به سعِی در آِیۀ شرِیفه حمل بر استحباب شود. پس مشخّص مِی‌شود که آِیه دلالت بر وجوب سعِی براِی خطبه و نماز ندارد.

جواب اِینکه: «ذکر» به معناِی خطور دادن چِیزِی بر ذهن است و اِین معناِی جامعِی است که شامل تمام عبادات مِی‌شود؛ چون همۀ آنها موجب ِیادآورِی خداوند متعال مِی‌شوند، از اِین جهت صحِیح است که گفته شود: (ذِكرِ ٱللَهِ) رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم و حضرات ائمّۀ معصومِین علِیهمالسّلام حتِّی اولِیا و علماِی الهِی هستند؛ چراکه توجّه و نظر به آنها موجب توجّه به خداوند خواهد بود.[١]

«ذکر» در آِیۀ شرِیفه از باب استعمال کلِّی و ارادۀ نماز به عنوان ِیکِی از مصادِیق است

با توجّه به اِین مطلب خواهِی دانست که استعمال «ذکر» در آِیۀ شرِیفه از باب استعمال کلِّی و ارادۀ «صلاة» به عنوان ِیکِی از افراد و مصادِیق آن خواهد بود؛ چرا‌که نماز «ذکر الله» است همان‌گونه که در قرآن آمده است:

(وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكرِيٓ)؛[٢] «و نماز را مخصوصاً براى ِیاد من بر‌پادار.»

و در رواِیت هم آمده است:

الصّلاةُ قربانُ کلِّ تقىّ؛[٣] «نماز حالت قرب و نزدِیکى انسان با پروردگار است.»

و بر همِین مطلب جمِیع مفسّرِین اتّفاق دارند که مراد از «ذکر» در اِین آِیۀ شرِیفه ِیا نماز جمعه است و ِیا خطبۀ آن و ِیا هر دو باهم.[٤]

[با توجّه به مطالب فوق] نمِی‌دانم به چه دلِیلِی مخالفِین اصرار مِی‌ورزند که مراد از (ذِكرِ ٱللَهِ) رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم باشد؟!

[١]. من لاِیحضره الفقِیه، ج ٢، ص ٢٠٥.

[٢]. سوره طه (٢٠) آِیه ١٤.

[٣]. الکافى، ج ٣، ص ٢٦٥.

[٤]. الحدائق النّاضرة، ج ٩، ص ٣٩٨.