مقتضاِی جمع بِین رواِیات مِی‌دانستند (رواِیاتِی که مقِیّد به حضور حاکم و تحقّق حکومت اسلام بوده، و رواِیات مطلقه‌اِی که اباِی از هرگونه قِید و شرطِی دارند).

مصنّف اِین رساله ـقدّس سرّهـ اعتقاد جازم و قطعِی به لزوم اِیجاد حکومت اسلام داشته و نسبت به وجوب تشکِیل آن همانند ساِیر فرائض پافشارِی مِی‌نمودند؛ بلکه وجوب آن را بر امّت اسلامِی از هر واجبِی لازم‌تر و مؤکّدتر به‌نحو وجوب عِینِی و تعِیِینِی مِی‌دانستند و بعد از مراجعت از آستان مقدّس حضرت امِیرالمؤمنِین علِیه آلاف الصّلاة و التّحِیّة، شروع به نشر و تبلِیغ اِین تفکّر و اندِیشۀ عالِی و رفِیع در جلسات هفتگِی نمودند[١] و آن‌چنان با بِیانِی بدِیع و نافذ اِین نظر را در قلوب مخاطبِین القا مِی‌کردند که اگر شخصِی که مخالف با اِین رأِی و نظر بود در ِیکِی از اِین جلسات حضور مِی‌ِیافت، رأِی و نظرش به‌طور‌کلِّی تغِیِیر کرده و افکارش متحوّل مِی‌گشت.

و اِین نبود مگر به جهت صفاِی قلب و نفوذ کلمه و صدق نِیّت و خلوص اراده و جامعِیّت در مبانِی شرع و تضلّع و تبحّر اِیشان در حقاِیق وحِی و بواطن شرع به مرتبه‌اِی که کسِی را ِیاراِی وصول به آن نبود مگر اوحدِی از افرادِی که خداوند متعال آنان را براِی افاضات ربّانِیّه برگزِیده و آنان را محلّ نزول و هبوط انوار الهِیّه و ملائکۀ مقرّب گردانِیده است، آنان که خداوند متعال دربارۀ اِیشان مِی‌فرماِید:

(إِنَّ ٱلَّذِينَ قَالُواْ رَبُّنَا ٱللَهُ ثُمَّ ٱستَقَامُواْ تَتَنَزَّلُ عَلَيهِمُ ٱلمَلَآئِكَةُ أَلَّا تَخَافُواْ وَلَا تَحزَنُواْ وَأَبشِرُواْ بِالجَنَّةِ ٱلَّتِي كُنتُم تُوعَدُونَ)[٢]

«آن کسانى که مِی‌گوِیند پروردگار ما خداست و بر اِین اساس استقامت مى‌ورزند، فرشتگان بر آنان نازل مِی‌شوند که: ”نترسِید و اندوهى هم نداشته باشِید و بشارت باد شما را به بهشتى که بدان وعده داده شده‌اِید“.»

همان‌طور که اِیشان ـقدّس الله نفسه القدسِیّهـ همِیشه مِی‌فرمودند:

تصدِّی اِین منصب و تقبّل اِین مسئولِیّت براِی احدِی ـاگر چه در عالِی‌ترِین

[١]. وظِیفۀ فرد مسلمان، ص ٣٣ ـ ٣٨.

[٢]. سوره فصّلت (٤١) آِیه ٣٠.