ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٩٨ - وجه دوّم و اشکال آن

ولِیکن فقِیه باِید تمام رواِیات مربوط به مسئله را مورد توجّه قرار داده و به نتِیجۀ حاصله از مجموع آنها اخذ نماِید، نه اِینکه به ِیکِی از رواِیات تمسّک نموده و با آن بر مراد خود استدلال کرده و باقِی را رها نماِید.

بله! براساس اِین تقرِیب، نتِیجۀ اِین رواِیات وجوب سعِی براِی نماز جمعه‌اِی بوده که قرار بر بر‌گزارِی و انعقاد آن است؛ امّا نسبت به وجوب اصل انعقاد نماز جمعه دلالتِی ندارد.

و به عبارت دِیگر: آنچه که از اِین رواِیات استفاده مِی‌شود وجوب اجتماع بر نماز جمعه بعد از انعقاد آن است، امّا بر وجوب انعقاد و تشکِیل نماز جمعه دلالتِی ندارد؛ پس مناسب نِیست اِین دسته از رواِیات را از جمله رواِیات مطلقه نسبت به اصل عقد و اجتماع نماز جمعه قرار داد.

و هم‌چنِین است رواِیات مطلقه‌اِی که در آنها فردِی که در فاصلۀ دو فرسخِی باشد استثنا شده است؛ چرا‌که مفادّ اِین رواِیات با آن رواِیات متّحد بوده و آنها نِیز با رواِیاتِی که متکفّل بِیان حکم افرادِی که از دو فرسخ دورتر هستند در سِیاقِی واحد مِی‌باشند.

امّا رواِیاتِی که در آن پنج گروه از وجوب شرکت در نماز جمعه استثنا شده‌اند ـاز آنجاِیِی که در آنها فردِی که در فاصلۀ دو فرسخِی باشد مستثنِیٰ نشدهـ نسبت به انعقاد و اجتماع براِی نماز جمعه مطلق مِی‌باشند؛ کما لاِیخفِیٰ.

از آنچه ذکر کردِیم دانسته شد که توهّم استدلال به اِین رواِیات ـبراِی فتوِیٰ دادن به عدم وجوب تعِیِینِی در زمان غِیبت که بِین حرمت و استحباب مشترک استـ ممکن است؛ همان‌گونه که جواب اِین استدلال نِیز دانسته شد.

و به اِین مطلب نِیز اشاره شد که هر ِیک از قائلِین به حرمت و استحباب به رواِیاتِی استدلال مِی‌کنند که مدّعِی هستند اِین رواِیات ظهور در مذهب آنان دارد.