ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٩٦ - وجه دوّم و اشکال آن

نمِی‌کند؛ لذا اِین عنوان منحصراً در مورد کسِی صادق است که شراِیط اقامۀ نماز جمعه که ِیکِی از آن شراِیط «تعداد» است را نداشته باشد.

ولِیکن بر اِین تقرِیب نِیز اشکال وارد خواهد شد که اگر مردم شهر تصمِیم بر اقامۀ نماز جمعه در خارج شهر در فاصلۀ دو فرسخِی را داشته ِیا افرادِی که در فاصلۀ دو فرسخِی از شهر بوده قصد سعِی به سوِی نماز جمعه و اقامۀ آن همراه با نمازگزاران در شهر را داشته باشند، لازمۀ اِین بِیان اِین است که نماز بر آنان واجب نباشد؛ زِیرا فرض بر اِین است که نماز جمعه بر افرادِی واجب است که فاصلۀ آنان نسبت به مکانِی که اگر قصد بر برگزارِی نماز جمعه باشد در همِین مکان منعقد مِی‌گردد کمتر از دو فرسخ باشد، درحالِی‌که فرض را بر آن قرار دادِیم که اِین افراد از فاصلۀ دو فرسخِی براِی اقامۀ نماز جمعه مِی‌آِیند.

ممکن است اِین اشکال را اِین‌گونه پاسخ داد: اگر مردم شهر چنِین قصدِی را داشته باشند آنان که در شهر مانده‌اند واجب است که نماز جمعۀ دِیگرِی را در فاصلۀ دو فرسخِی ـاز نماز جمعه‌اِی که در خارج شهر منعقد مِی‌گرددـ اقامه نماِیند.

امّا اگر گفته شود: مراد از «بعد الفرسخِین» فاصله از مکانِی است که قصد انعقاد نماز جمعه در آن با‌لفعل باشد؛ تا اِینکه رواِیات با اطلاق خود بر سقوط نماز جمعه نسبت به افرادِی که از اِین فاصله دور هستند دلالت نماِید، چه اِینکه عدد اِیشان کامل بوده و خطِیب هم حاضر باشد ِیا خِیر.

خواهِیم گفت: در اِین‌صورت بِین اِین دسته از رواِیات و بِین رواِیاتِی که دلالت دارند نماز جمعه مطلقاً در‌صورت اجتماع هفت نفر واجب است ـچه اِین افراد داخل در دو فرسخ ِیا خارج از آن باشندـ تعارض اِیجاد مِی‌شود؛ فلذا هر دو دسته از رواِیات نسبت به مورد معارضه ساقط شده[١] و به عموم رواِیاتِی که دلالت بر وجوب نماز جمعه

[١]. زِیرا که نسبت بِین رواِیاتِی که دلالت بر وجوب خصوص انعقاد نماز جمعه بر افرادِی که در فاصلۀ کمتر از دو فرسخ بوده و بِین رواِیاتِی که دلالت بر وجوب آن هنگام کامل شدن عدد ـهفت ِیا پنج*