ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٧٦ - شواهد دِیگر در عدم حجِّیت اجماع منقول

اِین تمام مطلب در بِیان دلائل و استدلال بر اثبات قول منصور که همان وجوب تعِیِینِی نماز جمعه و دفع بعضِی از اشکالات وارده بر آن بوده و به زودِی هنگام نقد و بررسِی ادلّۀ اقوال دِیگر، بقِیّۀ اشکالات نِیز پاسخ داده خواهد شد.

[١]* علِیهالسّلام و ِیا فقِیه جامع الشراِیط مجرِی احکام و حدود الهِی مِی‌باشد؛ پس بنابراِین اگر امام علِیهالسّلام شرطِی را در ناحِیۀ وجوب ِیا واجب لازم مِی‌دانستند باِید شرط مذکور را حتماً متذکّر مِی‌شدند، درحالِی‌که ما مِی‌بِینِیم هِیچ شرطِی را در هِیچ‌کدام از دو لحاظ ذکر ننموده‌اند؛ بلکه وجوب را با اِین تعابِیر به نحوِی مطلق بِیان نموده‌اند که در ناحِیۀ وجوب و واجب هِیچ قِیدِی را نمِی پذِیرد. پس بنابراِین شک و تردِیدِی دِیگر باقِی نخواهد ماند که مراد حضرات ائمّۀ معصومِین علِیهمالسّلام مطلق بوده است، و اِین از بدِیهِی‌ترِین بدِیهِیّات است که بداهت عقل و وجدان به آن حکم مِی‌نماِید؛ زِیرا که عقل صدور اِین نحوه از خطابات را از افراد عادِّی قبِیح و نا‌پسند مِی‌داند تا چه رسد به امام علِیهالسّلام. و از اِین جهت است که حضرت به دنبال بِیان حکم نماز جمعه کلام خود را قرِین به عدم خوف مِی‌نماِید؛ فعلِی هذا ابداً شکِّی نخواهِیم داشت که وجوب نماز جمعه مشروط به هِیچ قِید و شرطِی ـنه به عنوان شرط وجوب و نه به عنوان شرط صحّتـ نخواهد بود. وَ الحمدلله علِی توفِیقه وَ انکشاف المسألة بلُطفه وَ عناِیته وَ هو بکُلّ شِیءٍ علِیمٍ. (منه عفِی عن جرائمه)