ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٤٨ - وجه اوّل اشکال مبناِیِی

حجِّیت اجماع در بِین فقها وجوه دِیگرِی نِیز دارد؛ از جمله «قاعدۀ لطف» و «ملازمۀ بِین اتّفاق مرئوسِین با رضاِیت رئِیسشان» و غِیرهما که ضعف اِین وجوه در مباحث اصولِیّه بِیان شده است.

وجه دوّم: انکار اصل اجماع مُحصَّل

وجه دوم انکار اصل اجماع مُحصَّل:

ادّعاِی وجود اجماع محصَّل در اِین بحث ادّعاِیِی خلاف و انکار واقع است؛ زِیرا که بسِیارِی از قدما و متأخّرِین مخالف اِین ادّعا هستند.

عبارات بزرگان از فقها که قائل به وجوب عِینِی نماز جمعه بوده و منکر اجماع مُحصَّل مِی‌باشند:

١. مرحوم شِیخ مفِید رحمة الله علِیه.

اِیشان در المقنعة[١] براساس آنچه صاحب حدائق آن را به‌طور کامل در کتابش حکاِیت نموده و در مفتاح الکرامة[٢] و جواهر الکلام[٣] نِیز بعضِی از آن را حکاِیت کرده‌اند مِی‌فرماِید:

بدان که از حضرت امام محمّد باقر علِیهالسّلام ِیا حضرت امام جعفر صادق علِیهالسّلام رواِیت شده است که فرمودند: «إنّ الله جلّ جلالُه فَرَضَ على عبادِه من الجمعة إلى الجمعةِ خمسًا و ثلاثِین صلاةً لم ِیفرِض فِیها الاجتماعَ إلّا فِی صلاةِ الجمعةِ خاصّةً.»[٤]

لذا حق تعالِی مِی‌فرماِید: (يا أَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ إِذَا نُودِيَ لِلصَّلَوةِ مِن يَومِ ٱلجُمُعَةِ فَاسعَواْ إِلَى ذِكرِ ٱللَهِ وَذَرُواْ ٱلبَيعَ ذَلِكُم خَير لَّكُم إِن كُنتُم تَعلَمُونَ).[٥]

[١]. المقنعة، ص ١٦٢ ـ ١٦٤.

[٢]. مفتاح الکرامة، ج ٨، ص ١٩٨.

[٣]. جواهر الکلام، ج ١١، ص ١٧٥.

[٤]. ترجمه: «خداوند بر بندگانش از ِیک جمعه تا جمعۀ دِیگر سِی و پنج نماز را واجب نموده و در هِیچ‌کدام از آنها غِیر از خصوص نماز جمعه، اجتماع براِی اقامۀ آن را واجب نفرموده است.»

[٥]. سوره جمعه (٦٢) آِیه ٩.