ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٣٤ - بِیان کِیفِیّت تقِیّه در زمان حضرت امام باقر و حضرت امام صادق علِیهماالسّلام

خداوند بر تو واجب کرده بجا نمِی‌آورِی! گفت: عرض کردم: چه کنم؟ حضرت فرمودند: نماز را به جماعت بخوانِید؛ ِیعنِی نماز جمعه بخوانِید.»

و روشن است که عدم اتِیان نماز جمعه توسّط زراره از جهت عدم وجوب آن در نظر او بوده است؛ زِیرا بدِیهِی است که با شدّت اهتمام زراره چگونه متصوّر است که با وجوب نماز جمعه آن را ترک نموده باشد؟! درحالِی‌که بِیشتر رواِیات مطلقه‌اِی که دلالت بر وجوب تعِیِینِی نماز جمعه مِی‌نماِید به‌واسطۀ زراره رواِیت شده است؟!

نکتۀ دوّم: کلمۀ «حَثّ» که معناِی آن تحرِیص و ترغِیب بوده و دلالت بر شدّت اهتمام بر انجام فعل با وجود جواز ترک آن مِی‌کند که اِین معنا، همان معناِی استحباب مؤکّد است؛ فلذا اِین تعبِیر در امور واجب استعمال نشده و گفته نمِی‌شود: «حثّنا علِی أداءِ الأمانة!»

نکتۀ سوّم: زراره مِی‌دانست که نماز جمعه واجب نبوده و بدون حضور امام اقامه نمِی‌گردد و اِین مطلب در ذهن او رِیشه دوانده بود؛ فلذا به امام علِیهالسّلام عرضه مِی‌دارد: «نغدُو علِیک؟» ِیعنِی: آِیا فردا براِی اقامۀ نماز به حضور شما مشرّف شوِیم؟ زِیرا بدِیهِی است اگر ارتکاز ذهنِیِ زراره بر وجوب نماز جمعه در‌صورت حضور امام علِیهالسّلام نبود، دِیگر جاِیِی براِی سؤال او براِی حضور در محضر امام علِیهالسّلام نبود؛ بلکه بر او واجب بود که نماز جمعه را با حضور جمعِی از مسلمِین اقامه نماِید و دِیگر احتِیاجِی به اقامۀ نماز جمعه توسّط امام علِیهالسّلام نبود؛ ولِیکن از جهت اِینکه امام علِیهالسّلام با اِین عبارت: «لا! إنّما عنِِیت عندکم» به او اجازه مِی‌دهد که نماز جمعه را خود بدون حضور آن حضرت اقامه نماِیند، پس در حقِیقت آنچه که از اِین رواِیت استفاده مِی‌شود اِین است که:

امام علِیهالسّلام به او اذن و اجازۀ اقامۀ نماز جمعه مِی‌دهد و اِینکه در‌صورت عدم حضور او رخصت براِی اقامۀ آن را دارد، درحالِی‌که منصبِیّت به حال خود باقِی بوده و اِین عِین وجوب تخِیِیرِی خواهد بود.