ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٤٠ - مقدّمۀ دوّم وجه دوّم

محذور ِیا استهجان در کلام باشد] اخذ به اطلاق نموده و بنا را بر آن مِی‌گذاشتند که متکلّم اصلاً دلِیل مقِیّد را اراده نکرده باشد.

نتِیجۀ دو مقدّمه

نتِیجۀ دو مقدّمه:

حال که اِین دو مقدّمه روشن گردِید مِی‌گوِیِیم:

اِین اطلاقات کثِیره در زمانِی از حضرت امام محمّد باقر علِیهالسّلام و حضرت امام جعفر صادق علِیهالسّلام صدور پِیدا نموده است که آن دو بزرگوار در تمام مدّت حِیات شرِیفشان مهجور و غِیر مبسوطالِید بوده‌اند؛ تا به جاِیِی که ما حتِّی به ِیک رواِیت ِیا نقل تارِیخِی مبنِی بر اِینکه اِیشان تنها ِیک نماز جمعه را اقامه کرده باشند دست نِیافتِیم.

بنابراِین امکان ندارد که مصلحت براِی عدم ذکر قِید شرطِیّت حضور امام علِیهالسّلام براِی وجوب نماز جمعه وجود فعلِی آن باشد.

هم‌چنِین بر اِین مبنا روشن است که وقت عمل به اِین رواِیات، زمان حضور حضرت بقِیّة الله الأعظم امام زمان ـعجّل الله تعالِی فرجه الشّرِیفـ نِیست تا اطلاقات صرفاً براِی بِیان حکم به نحو اجمال باشد.

بِیان اشکال بر مؤلّف در مشروط کردن صحّت نماز جمعه به وجود حکومت شرعِیّه (ت)

حال با توجّه به تبِیِین مطالب گذشته مِی‌گوِیِیم: به کدام داعِی و انگِیزه‌اِی امام علِیهالسّلام درحالِی‌که در صدد بِیان جمِیع قِیود و شراِیط وجوب بوده‌اند، وجوب اِین فرِیضه را مقِیّد به اقامۀ معصوم ِیا فرد منصوب از قِبَل اِیشان نفرموده و در تمام موارد اِین اطلاقات، اِین قِید را مهمل گذاشته‌اند؟! اِین چِیزِی نِیست که براِی محقّق و متأمّل در اِین اطلاقات مخفِی باشد.[١]

[١]. به جانم سوگند که اِین استدلال اِیشان ـرضوان الله علِیهـ در بِیان و توضِیح عدم اشتراط وجوب نماز جمعه به حضور امام علِیهالسّلام بنفسه، بهترِین دلِیل بر عدم اشتراط صحّت آن به حضور امام علِیهالسّلام و ِیا به تشکِیل حکومت اسلامِی مِی‌باشد؛ پس با وجود چنِین دلِیل محکمِی من نمِی‌دانم به چه دلِیل اِیشان ـقدّس الله سرّه‌ـ صحّت نماز جمعه و بَرِیءالذّمّة شدن از آن را مشروط به تشکِیل حکومت شرعِیّه نموده‌اند؟! (منه عفِی عن جرائمه)