اگر‌چه آنچه که ما از فحواِی کلام اِیشان در اِین رساله مِی‌ِیابِیم مِیل اِیشان به جواز اقامۀ نماز جمعه در غِیر ظرف حکومت اسلامِی مِی‌باشد و ادلّه‌اِی که اِیشان براِی اثبات مبناِی خوِیش در اِینجا اقامه نموده‌اند، همان ادلّه بهترِین و بلِیغ‌ترِین ادلّه بر مبناِی ما ـکه وجوب اقامۀ نماز جمعه در همۀ احوال مِی‌باشدـ هستند، و به اِین جهت است که ما در روش و منهاج خود از انوار ادلّۀ تابان اِیشان بهرهمند گشته و عطش خود را از آب گواراِیِی که از سرچشمۀ وجود اِیشان است سِیراب مِی‌نماِیِیم.

پس در هر حال، تقدّم و کمال و فضل اختصاص به اِیشان دارد که (وَمَا بِكُم مِّن نِّعمَة فَمِنَ ٱللَهِ) (سوره نحل، آِیه ٥٣)؛ هو خِیرٌ ثوابًا و أحسنُ عملًا.

و در اِینجا تمام شد تعلِیقات ما بر رسالۀ نماز جمعۀ آِیتِ حجّت، عَلَم علاّمه، و آِیة الله العظمِیٰ و حجته الکبرِیٰ سِیّد محمّدحسِین حسِینِی طهرانِی ـرضوان الله علِیهـ به اختصار و اِیجاز و استعجال، براساس آنچه که به خاطر قاصر و رأِی فاتر ما ـدر هنگامِی که براِی زِیارت اعتاب مقدّسۀ عراق مشرّف شده بودِیمـ رسِید تا اِینکه سبب مزِید افاده و استبصار و تتمِیم بِیان براِی آرا و انظار باشد.

حقِیر معتقد نبوده و نِیستم که آنچه به تحرِیر آمد نهاِیت مطلب و غاِیت مقصد است؛ بلکه تذکار و تبصره‌اِی است براِی طلاّب و بزرگان اهل علم و فحول؛ و هو غاِیة المسئول و إنّه ولِیُّ التّوفِیق.

و تمام شد تحرِیر اِین تعلِیقات در شب پنجشنبه اوّل جمادِیالآخر سال ١٤٢٧ هجرِی قمرِی ـشب شهادت ناموس عظماِی الهِی و سِرّ الله کبرِیٰ، سِیّدۀ نساء عالمِین، دختر نبِیّ اکرم صلِّی الله علِیه و آله و سلّم، صدِّیقۀ طاهره که سلام و درود خداوند بر او و بر اولاد معصومِین و طاهرِینشان و لعنت ابدِی بر اعدا و دشمنان و غاصبِین حقوق و منکرِین فضاِیل و مناقب اِیشان تا روز قِیامت بادـ در عتبۀ مقدّسۀ امامِین همامِین حضرت امام موسِی بن جعفر علِیهالسّلام و حضرت امام محمّد بن علِیّالجواد علِیهمالصّلاة والسّلام.

سِیّد محمّدمحسن حسِینِی طهرانِی.