ظهور رواِیت در وجوب تعِیِینِی از جهت تعداد واجبات تعِیِینِی اوّلاً، و از جهت اطلاق ثانِیاً، و به جهت اقتران آن با واجبات تعِیّنِیّه ثالثاً، و به جهت استثنا شدن پنج گروه از آن با وضوح اِینکه اِین استثنا از وجوب تعِیِینِی است نه مطلق وجوب رابعاً، بر کسِی پوشِیده و مخفِی نمِی‌باشد.

صحِیحۀ دوّم زراره

٢. صحِیحۀ زراره از حضرت امام جعفر صادق علِیهالسّلام است که مِی‌فرماِید:

قال: فَرض اللهُ علِی النّاسِ مِن الجُمُعةِ الِی الجُمُعة خمساً و ثلاثِین صلاةً. منها: صلاةٌ واحدةٌ فَرضَها اللهُ عزّوجل فِی جماعةٍ و هِی الجُمُعةُ و وضَعَها عن تسعةٍ؛ عن الصغِیرِ و الکبِیرِ و المجنونِ و المسافرِ و العبدِ و المرأةِ و المرِیض ِوالأعمَِی و مَن کان علِی رأسِ فَرسخَِینِ.[١]و[٢]

مقصود و مراد جدِّی از ظهور اِین دو رواِیت[٣] به قرِینۀ ذکر هفت روز در رواِیت اوّل و عبارت «الجُمُعة إلِی الجُمُعة» در رواِیت دوّم، بِیان حکم نماز جمعه مِی‌باشد؛ زِیرا که تعداد نمازهاِی ِیومِیّه [در طول هفته] و وجوب آن از زمان پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله و سلّم امرِی مفروغٌعنه بوده بلکه از ضرورِیّات شمرده مِی‌شود؛ پس دِیگر احتِیاجِی به شمارش آن مخصوصاً براِی افرادِی مانند زراره و محمّد بن مسلم و ابِی‌بصِیر وجود ندارد. و همان‌گونه که بعضِی از معاصرِین متذکّر شده‌اند، اگر مراد از اِین دو رواِیت بِیان تعداد نمازها باشد دِیگر بِیان تعداد نمازهاِی هفته وجهِی نخواهد

[١]. ترجمه: «خداوند از هر جمعه تا جمعۀ دِیگر بر مردم سِی و پنج نماز واجب نموده است. ِیکِی از آن نمازها، نمازِی است که خداوند عزّ‌و‌جلّ فرض نموده است که به جماعت خوانده شود و آن نماز جمعه است که وجوب آن را از نُه گروه برداشته است که عبارتند از: کودک و پِیر و دِیوانه و مسافر و عبد و زن و مرِیض و نابِینا و هر‌ کسِی که تا محلّ اقامۀ نماز جمعه دو فرسخ بِیشتر فاصله داشته باشد.»

[٢]. الکافِی، ج ٣، ص ٤١٩.

[٣]. منظور از دو رواِیت، صحِیحۀ ابِی‌بصِیر و صحِیحۀ زراره مِی‌باشد. (محقّق)