ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٥٨ - ب اشکال بر استشهاد دوّم صاحب جواهر

بله در کتاب هداِیه گفته است:

إذا اجتمع ِیومَ الجمعة سبعةٌ و لم ِیخافوا أمَّهم بعضهم و خطَبهم.

ثمّ قال: و السّبعةُ الّذِین ذکَرناهم هم: الإمامُ و المؤذّنُ و القاضى و المدّعِى حقًّا و المدّعِیٰ علِیه و الشّاهدان.

«هنگامِی که هفت نفر در روز جمعه جمع شوند و خوف و ترسِی نداشته باشند، ِیکِی از آنان امامتشان را بر عهده گرفته و براِیشان خطبه بخواند....»

تا مِی‌رسد به آنجا که مِی‌فرماِید:

آن هفت نفرِی که ذکر کردِیم: امام و مؤذّن و قاضِی و کسِی که مدّعِی حقِّی است و مدّعِیعلِیه و دو شاهد هستند.[١]و[٢]

و مخفِی نِیست که اِین برداشت قابل توجِیه است و آن اِینکه: لازم است افرادِی که نماز جمعه به‌واسطۀ آنها منعقد مِی‌گردد به اندازۀ اِین هفت نفر باشند [و عناوِین اِین افراد دخلِی در وجوب و انعقاد نماز جمعه ندارد] و الاّ اگر اخذ به ظاهر اِین عناوِین بنماِیِیم مخالف اجماع قطعِی و سنّت متواتره خواهد بود؛ بلکه ضرورِی مذهب است که اِین عناوِین شش‌گانه هِیچ دخالتِی در وجوب نماز جمعه ندارند.

٤. مرحوم حلبِی رحمة الله علِیه.

شِیخ ابو‌الصّلاح تقِی حلبِی در کتاب الکافِی خود بنابر آنچه از او حکاِیت شده است مِی‌گوِید:

نماز جمعه منعقد نمِی‌شود مگر با امامالملّة (معصوم علِیهالسّلام) ِیا فرد منصوب از جانب اِیشان، و در صورت تعذّر و عدم وجود آنها کسِی که

[١]. الهداِیة فِی الأصول و الفروع، ص ١٤٥ و ١٤٦.

[٢]. اِین رواِیات نسبت به اِین عناوِین مطلق بوده و همان‌طور که مؤلّف ـقدّس سرّهـ متذکّر شده‌اند عنوان مُشِیر هستند به اِینکه نماز جمعه با حضور اِین هفت نفر متحقّق مِی‌شود و لذا اِین عناوِین هِیچ‌گونه موضوعِیّتِی در تحقّق نماز جمعه ندارند. (منه عفِی عن جرائمه)