ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٢٥ - آِیا ادلّۀ نِیابت عامّۀ فقِیه، کفاِیت از نصب خاص مِینماِید؟

خطبۀ اوّل به مردم بگوِید: امروز بر شما دو عِید اجتماع نموده و من هر دو نماز را بجاِی مِی‌آورم و رخصت مراجعت به هر کس منزل و مکانش دور است و مِی‌خواهد برگردد مِی‌دهم.“»

خبر سلمه از حضرت امام صادق علِیهالسّلام که فرمودند:

اجتمع عِیدان علِی عهد أمِیرِالمؤمنِین علِیه السّلام فقال:

«هذا ِیومٌ اجتمع فِیه عِیدان؛ فمن أحبّ أن ِیَجمَعَ [ِیُجَمَّعَ][١] معنا فلِیفعَل، و من لم ِیفعَل فإنّ له رخصةً. ِیعنِی من کان متنحِّیًا.»[٢]

«در زمان امِیرالمؤمنِین علِی علِیهالسّلام دو عِید با هم مصادف شدند، پس آن حضرت فرمودند:

”امروز روزِی است که در آن دو عِید باهم اجتماع نموده‌اند؛ پس هر کس مِی‌خواهد بعد از نماز عِید، نماز جمعه را هم با ما اقامه کند اِین کار را انجام دهد، و هر کس نمِی‌خواهد نماز جمعه انجام دهد مانعِی ندارد که برود. منظور آن حضرت افرادِی بودند که قصد بازگشت داشتند.“»

خبر حلبِی که از حضرت امام جعفر صادق علِیهالسّلام راجع به عِید فطر و عِید قربان زمانِی که در روز جمعه واقع شوند سؤال نمود، حضرت فرمودند:

اجتمعا فِی زمان علِیّ فقال:

«من شاء أن ِیأتِِیَ إلِی الجمعة فلِیأت، و من قعَد فلا ِیضرُّه و لِْیُصَلِّ الظّهر. و خطَب خطبتِین جمَع فِیهما خطبةَ العِید و خطبةَ الجمعة.»[٣]

«در زمان امِیرالمؤمنِین علِیهالسّلام (نماز عِید و جمعه) با هم اجتماع نمودند، پس آن حضرت فرمودند:

”هر کس مِی‌خواهد به نماز جمعه بِیاِید، بِیاِید و هر کس بنشِیند و به نماز نِیاِید اِین عمل به او ضرر نمِی‌رساند (و معصِیت به حساب نمِی‌آِید) و باِید

[١]. العِین: «جَمَّعَ الناسُ أِی: شهدوا الجمعةَ و قَضَوُا الصّلاة.» (محقّق)

[٢]. تهذِیب الأحکام، ج ٣، ص ١٣٧، با قدرِی اختلاف.

[٣]. من لاِیحضره الفقِیه، ج ١، ص ٥٠٩، با قدرِی اختلاف.