و من صحِیفۀ سجّادِیّة را از سِیّد بهاءالشّرف أبِی‌الحسن محمّد بن حسن بن أحمد و از رجال او که اسامِی آنان در پشت اِین صفحه آمده است براِی او رواِیت نمودم. و رواِیت آن از جانب من ـبر حسب آنچه او را بر آن واقف نمودم و حدودش را براِیش تعِیِین نمودمـ مجاز و مباح مِی‌باشد.[١] ـ انتهِی.

ولِیکن در بعضِی از اجازات شِیخ‌الشّرِیعۀ اصفهانِی ـقدّس سرّهـ دِیدم که گفته است:

عمِیدالرّؤسا ِیقِیناً از بهاءالشّرف رواِیت نموده، امّا امکان رواِیت علِیّ بن سکون از بهاءالشّرف بعِید مِی‌باشد؛ زِیرا در اوّل نسخه‌اِی که از علِیّ بن سکون حکاِیت شده اِین‌طور آورده است:

«أبو‌علِیّ الحسن بن محمّد بن اسماعِیل بن أُشناس البزّاز قراءةً علِیه، قال: أخبرَنا أبو‌الفضل محمّد بن عبدالله بن المطّلب الشَِّیبانِی؛ إلى آخر ما فِی الکتاب‌.»

از اِین عبارت مشخّص مِی‌شود که علِی بن سکون با ِیک واسطه از شِیبانِی رواِیت نموده، درحالِی‌که لازمۀ نقل ابن‌سکونِی از بهاءالشّرف اِین خواهد بود که با سه واسطه از شِیبانِی رواِیت کرده باشد. ـ انتهِی.

علِی کلّ حال صحّت سند صحِیفۀ سجّادِیّة از امورِی است که هِیچ شک و شبهه‌اِی در آن راه ندارد و بعِید نِیست که بتوان مدّعِیِ تواتر آن نِیز گردِید. مضافاً بر اِینکه ما نِیز آن را با طرِیق مختصّ به خود از علاّمه شِیخ آقا بزرگ طهرانِی ـمدّ ظلّهـ از مشاِیخ بزرگوارش از طرِیق آنان از شهِید اوّل و از طرِیق او از عمِیدالرّؤسا رواِیت مِی‌کنِیم.

پس خدشه در سند اِین صحِیفۀ مبارکه ـکه ممکن نِیست جز از موضع سرّاللهالعظِیم صادر گردد، قابل التفات و توجّه نخواهد بود.

طاِیفۀ چهارم: رواِیاتِی که دلالت بر سقوط نماز جمعه از افرادِی که در قرِیه هستند دارد

طاِیفۀ چهارم: رواِیاتِی که دلالت بر سقوط نماز جمعه از افرادِی که در قرِیه هستند دارد؛ مثل رواِیت حفص بن غِیاث از حضرت امام صادق علِیهالسّلام از پدر بزرگوارشان علِیهماالسّلام که فرمودند:

[١]. بحارالأنوار، ج ١٠٤، ص ٢١١ و ٢١٢.