و جواب استدلال به اِین فقره از دعاِی حضرت امام سجّاد علِیهالسّلام از مطالب گذشته معلوم مِی‌گردد. و بدِیهِی است کسِی که در حضور امام بر اِیشان تقدّم جُسته و متصدِّی اقامۀ نماز جمعه مِی‌گردد، مقام و منصب امام را غصب کرده و حکم الهِی را تغِیِیر داده است، و اِینان قطعاً مورد لعن و دور‌باش خداوند هستند؛ زِیرا پروردگار متعال حضرات معصومِین سلام الله علِیهم أجمعِین را بر جمِیع خلاِیق مقدّم داشته و با وجود و حضور آنان، هِیچ‌کس را ِیاراِی حقّ تقدّم بر اِیشان نِیست.

و اِین مطلب عالِی و راقِی کجا و استفاده از اِین عبارت براِی شرطِیّت وجوب نماز جمعه به وجود امام علِیهالسّلام حتِّی در‌صورت غِیبت ظاهرِی اِیشان کجا؟!

بررسِی سند صحِیفۀ سجّادِیّة

امّا چهبسا از استدلال به اِین دعا جواب داده شده که صحِیفۀ سجّادِیّة سند صحِیحِی ندارد. اِین جواب ناشِی از عدم اطّلاع بر احادِیث و عدم خبروِیّت نسبت به کتب رواِیِی و احوال روات آن مِی‌باشد؛ به جهت اِینکه جماعت بسِیارِی از أعلام، صحِیفۀ سجّادِیّة را از بهاء‌الشّرف رواِیت نموده‌اند، پس قائل «حدّثنا»[١] که در ابتداِی صحِیفۀ سجّادِیّة آمده قطعاً باِید ِیکِی از اِین اِیشان باشد.

اِین أعلام همان کسانِی هستند که شِیخ نجم‌الدِّین جعفر بن نجِیب‌الدِّین محمّد بن جعفر بن هبةالله بن نماِی حلِّی در اجازه‌اِی که در اجازۀ صاحب معالم مسطور است آورده است، و هم‌چنِین در کتاب اجازات بحارالأنوار صفحۀ ١٠٨ آمده است؛ و آنان عبارتند از:

[١]* بزرگوارى و داراى احسان و نِیکى بسِیارى، درودى مانند رحمت‌ها و نِیکِی‌ها و درودهاى تو به برگزِیدگانت ابراهِیم و آل ابراهِیم و فرَج و فرح و سرور و نصرت و قدرت دادن و ِیارِی اِیشان را تعجِیل فرما.

بار خداِیا! مرا از اهل توحِید و اِیمان به تو و از تصدِیق کنندگان رسولت و ائمّه‌اِی که اطاعتشان را واجب نمودِی آنان که اِین امور توسط آنان و به دستشان انجام مِی‌گِیرد، قرار ده.دعاِیم اجابت بفرما اِی پروردگار جهانِیان!»

[٤٤٨]. جهت اطلاع بِیشتر رجوع شود به امام شناسِی، ج ١٥، ص ٣٠ به بعد. (محقّق)