شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٢١ - فصل پنجم در بيان احاديث در اين باب

رجل روحانى كه به فطرت اصليه خدا داده باقى باشد، صبر و ثبات در هر چيز كند، و عنان گسيختگى ننمايد، و قوّت روح او بر مطلوبات طبيعت چيره شود، و دست و پاى خود را در پيش‌آمدها گم نكند، و چون از حبّ دنيا و نفس وارسته است، فقدان آنها او را نلرزاند؛ چه كه تمام لغزشها از حبّ دنيا و نفس ريشه مى‌گيرد.

و مبدأ اصلى احتجابات احتجاب به حُجب دنيا و نفس است. و حُجب ظلمانيّه- كه در حديث شريف وارد است‌ [١]- همان حُجب دنيا و نفس است.

پس فطرت، كه حبِّ به كمال مطلق دارد، چون محتجب به حجاب طبيعت و نفس شد، كمال را در مطلوبات طبيعيّه و نفسانيّه پندارد، و براى فقدان آن جزع و بى‌ثباتى كند. و چون از اين احتجاب بيرون آيد، فقط فقدان وصال محبوب براى او ناگوار است، و جزع او بر فراق محبوب حقيقى باشد؛ و صبر عن اللَّه براى او اصعب امور است. و اللَّه الهادى.

فصل پنجم [در بيان احاديث در اين باب‌]

در كافى شريف، سند به حضرت صادق- سلام اللَّه عليه- رساند كه فرمود:

«چون روز قيامت شود، يك دسته [اى‌] از مردم برخيزند و بيايند به درِ بهشت. به آنها گفته شود كه: شما چه اشخاصى هستيد؟ مى‌گويند: ما اهل صبر هستيم. گفته شود: شماها بر چه چيز صبر كرديد؟ مى‌گويند: ما بر طاعت خدا صبر كرديم، و از معصيت خدا صبر كرديم. پس خداى عزّ و جلّ فرمايد: راست گفتند، داخل‌

[١] نگاه كنيد به: بحار الأنوار، ج ٥٥، ص ٤٤- ٤٢، كتاب السماءِ و العالم، باب ٥، أحاديث ٣، و ٥ و ١٢- ١٠.