شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٧٤ - فصل سوّم در بيان خطرات انحراف قوّه غضبيّه

فسادهاى ديگر نيز بروز كند و مبدأ بسيارى از اخلاق و اعمال، بلكه عقايد خبيثه گردد.

پس بر انسان بيدار كه ايمان به عالم آخرت دارد، لازم است كه با هر حيله و رياضتى است، خود را علاج كند و از اين رذيله خبيثه قلب را پاك و پاكيزه كند كه اگر با اين ملكه- خداى نخواسته- از اين عالم بيرون رود، تا شفاعت شافعين آمده است نصيب او شود، در سختى‌ها و فشارها و آتشها و عقابهائى خواهد واقع شد كه ممكن است به قدر طول عمر دنيا طولانى شود تا ممكن شود در تحت شفاعت واقع شود؛ زيرا كه شفاعت در آن عالم امرى جزافى نيست، و از روى تناسب بين شافع و مشفوع له است.

از اين جهت، كسانى كه از نور توحيد و ولايت بى‌بهره‌اند، ممكن نيست به نور شفاعت نائل شوند. و اهل معاصى نيز اگر كدورت معاصى آنها را زياد فرا گرفته باشد، ممكن است پس از مدّتهاى مديدى به شفاعت نايل شوند.

از پيغمبر اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- نقل شده است كه فرموده: «من ذخيره كردم شفاعت خود را براى اهل گناهان كبيره».

« وَ أنَا خَبَّأْتُ شَفاعَتِي لِأَهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتِي يَوْمَ القِيامَةِ». [١]

و شيخ عارف كامل، شاه‌آبادى- دام ظلّه- مى‌فرمود: «اين كه تعبير به ذخيره فرموده است، براى آن است كه شفاعت آخرين وسيله است، و ممكن است پس از زمانهاى زياد توسّل به آن وسيله شود؛ چنانچه ذخيره را در وقت بيچارگى و در آخر امر مورد استفاده قرار مى‌دهند».

اگر اين مطلب را احتمال هم دهيم، براى ما كفايت مى‌كند كه از اين خواب‌

[١] متن حديث نبوي، اين است:

«وَ أنَا خَبَّأْتُ شَفاعَتِي لِأَهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتِي يَوْمَ القِيامَةِ».

(بحار الأنوار، ج ٨، ص ٤٠، كتاب العدل و المعاد، باب الشفاعة، ح ٢١).