شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩٠ - فصل پنجم در ذكر بعضى روايات در فضيلت عفّت

وَصِيَّتِهِ لِمُحَمَّدِ بْنِ الْحَنَفِيَّةِ، قالَ:

«وَ مَنْ لَمْ يُعْطِ نَفْسَهُ شَهْوَتَها، أصابَ رُشْدَهُ».

[١]

رسيدن به رشد و كمال انسانيت مرهون جلوگيرى نفس است از شهوات و لذَّات، و كسانى كه متابعت شهوات كنند، از رشد و هدايت بازمانند، و چشمان آنها از ديدن طريق حق كور گردد.

وَ فِي الْوَسائِلِ عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ- عَلَيْهِ السَّلامُ- أنَّهُ قالَ: « [إنَّما] شِيْعَةُ جَعْفَرٍ مَنْ عَفَّ بَطْنَهُ وَ فَرْجَهُ وَ اشتَدَّ جِهادَهُ وَ عَمَلَ لِخالِقِهِ وَ رَجا ثَوابَهُ وَ خافَ عِقابَهُ فَإذا رَأيْتَ اولئِكَ، فَاولئِكَ شِيْعَةُ جَعْفَر»

[٢].

كسانى كه عفت نداشته باشند، آنها شيعه حضرت صادق- عليه السلام- نيستند گرچه خود را شيعه آن حضرت بدانند. كسانى كه تبعيّت نفْس بهيمى كنند و متحرك به حركت حيوانى باشند، مشايع نفس حيوانى بهيمى هستند و از حومه تبعيّت عقلانى خارجند تا چه جاى آن كه به تبعيّت الهى متّصف باشند! و شيعه حضرت صادق- عليه السلام- به صبغة اللَّه رنگ‌آميزى شدند، «وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً» [٣] و از زنگار شهوت و غضب و شيطنت پاكيزه و طاهر شدند، بلكه از عقال عقل پاى دل را رهائى دادند.

[١] آن كس كه شهوت نفس را به او اعطاء نكند، به رشد و كمال رسيده است.

(وسائل الشيعة، ج ١٥، ص ٢٥٠، باب وجوب العفَّة، ح ٩؛ مَنْ لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٩١- ٣٩٠، باب النَّوادر، ح ٥٨٣٤).

[٢] به درستى كه شيعه جعفر كسى است كه عفَّت بطن و فرج داشته، و سخت كوش باشد، و براى خدا و خالق خود عمل كند، و به ثواب و پاداش او اميدوار و از عقاب و كيفر وى بيمناك باشد، هنگامى كه آنان را ديدى بدان كه آنها شيعه و پيرو جعفر هستند.

(وسائل الشيعة، ج ١٥، ص ٢٥١، باب وجوب العفَّة، ح ١٣).

[٣] و چه كسى خوش‌نگارتر از خداوند است. (بقره/ ١٣٨).