شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨٩ - فصل پنجم در ذكر بعضى روايات در فضيلت عفّت

بند مقاصد شهوات و لذّات است- چه دنياوى و چه اخروى- در افق حيوانيّت است، و به حسب بعض مراتب، داخل آيه شريفه است كه مى‌فرمايد: «أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ». [١]

آن آدمى زاده [اى‌] كه از تمام زحمات و رنجهاى انبياء و اولياء و تمام آيات الهيّه و صحف سماويّه و جميع اخبار و احاديث جز شهوت بطن و فرج، چيزى نيافت، و تمام مقاصد الهى و انبياء عظام را براى لذّات بطن و فرج دانست، و تمام عبادات و تحصيل علوم و معارف را وسيله رسيدن به آن لذّات قرار داد، آن أنعامى است كه بى‌خود به خود گمان آدم زاده برده، آدم زاده بايد معلَّم به تعليم اسماء باشد. حق تعالى‌ خاصيت و فضيلت آدم را به تعليم اسماء قرار داد و او را به همه موجودات به خاصيت علم و معارف تفضيل داده، و الّا ملاذّ بطن و فرجى و مقاصد حيوانى و خواص و آثار آن موجب فضيلتى نيست.

فصل پنجم در ذكر بعضى روايات در فضيلت عفّت‌

مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ بِإسْنادِهِ عَنْ أبِي جَعْفَرٍ- عَلَيْهِ السَّلامُ- قالَ:

«ما مِنْ عِبادَةٍ أفْضَلُ مِنْ عِفَّةِ بَطْنٍ وَ فَرْجٍ».

[٢]

و به اين مضمون روايات بسيارى وارد شده. [٣]

مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بِإسْنادِهِ عَنْ أمِيْرِ الْمُؤمنينَ- عَلَيْهِ السَّلامُ- فِي‌

[١] ... آنان همانند چهارپايانند. (أعراف/ ١٧٩).

[٢] هيچ عبادتى برتر از عفَّت شكم و فرج نمى‌باشد. (اصول كافي، ج ٢، ص ٦٥، باب العفَّة، ح ٧).

[٣] نگاه كنيد به: اصول كافي، ج ٢، ص ٦٤، باب العفَّة؛ وسائل الشيعة، ج ١٥، ص ٢٥٢- ٢٤٩، باب وجوب العفَّة (٢٢) از أبواب جهاد النفس؛ كتاب الوافي، فيض كاشاني (ره)، ج ٤، ص ٣٣١، باب العفَّة (٤٤).