شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٠ - فصل هشتم در ذكر مختصرى براى علاج غضب

غضب، پاره [اى‌] از آتش فروزنده از شيطان است كه در قلب پسر آدم مشتعل شود. و همانا هر كس از شما كه غضب كند، چشمانش سرخ شود و رگهاى گردنش باد كند و شيطان در او داخل شود. و هر كس از شما كه بر خود بترسد از آن، ملازم زمين شود كه پليدى شيطان در اين هنگام از او برود». [١]

و از حضرت صادق- عليه السلام- مروى است كه: «غضب، قلب حليم را تاريك و ظلمانى كند، و كسى كه مالك غضبش نباشد، مالك عقلش نيست». [٢]

و از حضرت باقر منقول است كه: «كسى كه غضبش را از مردم نگاه دارد، خداوند عذاب روز قيامت را از او نگاه دارد». [٣].

اديث شريفه در اين باب، بيش از آن است كه در اين مختصر بتوان گنجاند. [٤]

فصل هشتم در ذكر مختصرى براى علاج غضب‌

بدان كه ما در كتاب «اربعين»، در شرح حديث هفتم، تا اندازه‌اى بسط و تفصيل در موضوع غضب و علاج آن داديم‌ [٥]. از اين جهت، در اين كتاب به طور اختصار شمه [اى‌] از حاصل آن كتاب را مذكور مى‌داريم تا اين جا نيز خالى از فايده نباشد.

[١] اصول كافي، ج ٢، ص ٢٣١، كتاب ايمان و كفر، باب غضب، ح ١٢.

[٢] همان مصدر و همان باب، ص ٢٣٢، ح ١٣.

[٣] همان مصدر و همان باب، ح ١٥.

[٤] رجوع شود به: اصول كافي، ج ٢، ص ٢٢٩، كتاب الايمان و الكفر، باب الغضب؛ بحار الأنوار، ج ٧٠، ص ٢٦٢، كتاب الايمان و الكفر، باب مَساوى الأخلاق، باب ١٣٢؛ مستدرك الوسائل، ج ١٢، ص ١٥- ٦.

[٥] شرح أربعين حديث، امام خمينى (ره)، ص ١٣٩.