شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٨٩ - فصل چهارم در نقل بعض احاديث شريفه در اين باب

«قالَ رَسُولُ اللّهِ- صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: الطّاعِمُ الشّاكِرُ لَهُ مِنَ الأجْرِ كَأجْرِ الصّائِمِ الْمُحْتَسِبِ وَ الْمُعافى الشّاكِرُ لَهُ مِنَ الأجْرِ كَأجْرِ الْمُبْتَلَى الصّابِرِ وَ الْمُعْطَى الشّاكِرُ لَهُ مِنْ الأجْرِ كَأجْرِ الْمَحْرُومِ الْقانِعِ».

[١]

وَ بِهذَا الإسْنادِ قالَ:

«قالَ رَسُولُ اللّهِ: ما فَتَحَ اللّهُ عَلى عَبْدٍ بابَ شُكْرٍ فَخَزَنَ عَنْهُ بابَ الزِّيادَةِ».

[٢]

وَ مِثْلُهُ عَنْ نَهْجِ الْبَلاغَةِ:

«ما كانَ اللّهُ لِيَفْتَحَ عَلى عَبْدٍ بابَ الشُّكْرِ وَ يُغْلِقَ عَلَيْهِ بابَ الزِّيادَةِ».

[٣]

يعنى خداى تعالى‌ به روى بنده‌اى باب شكر را باز نمى‌كند كه باب زيادت را ببندد، بلكه به روى هر كس در شكر را باز كرد، در زيادت را باز كند، چنانچه در قرآن شريف نيز فرمايد: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ» [٤]. و از اين حديث معلوم شود كه باب شكر را نيز حق تعالى‌ خود به روى بندگان باز كند، پس براى اين فتح باب شكر، شكرى لازم است، و آن شكر خود نعمتى است. بلكه چنانچه در فصل سابق معلوم شد و نزد ارباب معرفت واضح است، خود شكر و لسان و

[١] امام صادق (عليه السلام) فرمود: رسول خدا (صلّى اللَّه عليه و آله) فرمودند: خورنده سپاسگزار، اجرش مانند روزه دارى است كه اجرش را از خدا خواهد. و تندرست شكرگزار، اجرش همچون پاداش گرفتار صابرست. و اجر عطاكننده سپاسگزار، همانند اجر محروم قانع است.

(اصول كافى، ج ٢، ص ٧٧، باب شكر، ح ١).

[٢] پيامبر خدا فرمودند: خدا بر بنده‌اى در شكر را نگشايد، كه بر وى در زيادتى و افزايش را بسته دارد.

(اصول كافى، ج ٢، ص ٧٧، باب شكر، ح ٢).

[٣] امير المؤمنين على (عليه السلام) فرمودند: خدا به روى بنده‌اى باب شكر و سپاسگزارى را نمى‌گشايد، كه در افزايش را به روى او ببندد. (نهج البلاغه، سيّد رضى، ص ٧٥٨، ش ٤٢٠).

[٤] اگر مرا شكرگزار باشيد، بر نعمت شما مى‌افزايم. (ابراهيم/ ٧).