شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٦٩ - فصل سوم در بيان مراتب رضا است

كذلك‌

« كَيْفَ تَجِدُ حالَكَ؟ قال: أنا في حال الفقر أحبُّ إلَيَّ من الغنى، و المرض أحبُّ إليَّ من الصِّحَّة، و الموت أحبُّ إلَيَّ من الحياة. فقال الإمام- عليه السلام-: أمّا نَحْنُ- أهْلَ الْبَيْتِ- فَما يَرِدُ عَلَيْنا مِنَ اللّهِ مِنَ الْفَقْرِ وَ الْغِنى وَ الْمَرَضِ وَ الصَّحَّةِ وَ الْمَوْتِ وَ الْحَياةِ فَهُوَ أحَبُّ إلَيْنا». [١]. (اين حديث نقل به مضمون شد).

و حصول اين مقام نشود مگر با معرفت به مقام رأفت و رحمت حق تعالى‌ به عبد، و ايمان به اين كه آنچه حق تعالى‌ مرحمت فرمايد در اين عالم براى تربيت بندگان و حصول كمالات نفسانيه آنها، و فعليت فطريات مخموره در جبلّت آنان است. و چه بسا كه انسان به واسطه فقر و تهى دستى به مقام كمال ذاتى خود برسد، و چه بسا كه به واسطه مرض و ناتوانى به سعادات جاويدانى رسد. اينها در صورتى است كه بنده در اوائل مقامات سلوك باشد، و الّا اگر تحصيل مقام محبّت و جذبه كرده باشد و از كأس عشق جرعه‌اى نوشيده باشد، آنچه از محبوبش برسد محبوب او است.