و سجده‌هاى طولانى حضرت مولاى ما، موسى بن جعفر [عليهما السلام‌]، معروف است‌ [١]. و جناب «ابن أبي عُمَيْر» [٢] ثقه جليل القدر، اقتداى به آن بزرگوار فرموده در طول سجده.

از «فضل بن شاذان» [٣] منقول است كه:

وارد عراق شدم ديدم مردى به رفيق خود تعرض مى‌كند كه: تو مردى هستى داراى عيال و محتاج هستى كه براى آنها كسب كنى، و من ايمن نيستم از اين كه چشمهاى تو كور شود از طول دادن سجده.

آن شخص گفت: واى به تو! اگر چشم كسى از طول سجده باطل مى‌شد، چشم «ابن أبي عُمَيْر» باطل مى‌شد. چه گمان مى‌برى به مردى كه سجده شكر كرد بعد از نماز صبح و سرش را از سجده برنداشت مگر وقت زوال شمس؟! [٤]

[١] بحار الأنوار، ج ٤٨ (تاريخ الإمام موسى بن جعفر عليهما السَّلام)، ص ١١٦، ح ٢٩.

[٢] ابن أبي عُمَيْر از اصحاب امام موسى بن جعفر (عليهما السلام) و از أجلّه مشايخ اماميّه است. وى مورد وثوق عامّه و خاصّه و از أعبد و أورع مردم تلقّى شده است، و بدين جهت علماى رجال و حديث، او را از اصحاب اجماع مى‌دانند، و روايات مرسله او را چون مُسنَدات به حساب آورده‌اند. او از شيعيانى بود كه به جهت مبارزه با بنى عبّاس و ستمگران به زندان ايشان گرفتار آمد، و در سال ٢١٧ هجرى قمرى رخت جان از دنياى فانى به سراى باقى برد.

(رجال نجاشي، ص ٢٢٦؛ جامع الرُّواة اردبيلي، ج ٢، ص ٥٠؛ ريحانة الأدب، خياباني تبريزي، ج ٧، ص ٣٦١).

[٣] فضل بن شاذان، اهل نيشابور و از اصحاب امام رضا (عليه السلام) بوده است، و بعضى او را از اصحاب امام جواد (عليه السلام) نيز مى‌دانند. وى فقيه و متكلّمى قوى و در نقل حديث، مورد وثوق و اطمينان بوده، و در ميان شيعيان از عظمت و جلالت قدر برخوردار بوده است. فضل در حدود ٢٨٠ كتاب تصنيف كرده كه از آن ميان، مهمّترين آنها كتاب «الايضاح» است كه آن را در ردّ فرق غير اماميّه نگاشته است.

(رجال نجاشي، ص ٣٠٦؛ جامع الرُّواة، ج ٢، ص ٥؛ الذريعة، شيخ آغا بزرگ طهراني، ج ٢، ص ٤٩٠).

[٤] اختيار معرفة الرِّجال، كشّي، ج ٢، ص ٨٥٥، ح ١١٠٦؛ الكُنى‌ و الألقاب، شيخ عبّاس قُميّ، ج ١، ص ٢٠٠.