شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٤ - فصل دوم اصلاح نفس از جحود

من متوجّه شوى؛ ولى در اين دعاء و ذكر زنده باش و مرده مباش».

« قالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِعيسى عَلَيْهِ السَّلامُ: يا عِيسى اذْكُرْني في نَفْسِكَ أذْكُرْكَ في نَفْسي وَ اذْكُرْني في مَلَإ[ كَ‌] أذْكُرْكَ في مَلَأٍ خَيْرٍ مِنْ مَلَأِ الآدَمِيِيّنَ. يا عِيسى ألِنْ لي قَلْبَكَ وَ أكْثِرْ ذِكْري فِي الخَلَواتِ وَ اعْلَمْ أنَّ سُرُورِي أنْ تُبَصْبِصَ إلَىَّ وَ كُنْ في ذلِكَ حَيّاً وَ لا تَكُنْ مَيِّتاً». [١]

و در احاديث شريفه بسيار مذكور است كه خداى تعالى‌ فرمود: «من همنشين آنانم كه مرا ياد كنند».

« أنَا جَلِيسُ مَنْ ذَكَرَنِي». [٢]

آرى، با ذكر حقيقى، حجابهاى بين عبد و حق خَرْق شود، و موانع حضور مرتفع گردد، و قسوت و غفلت قلب برداشته شود، و درهاى ملكوت اعلى به روى سالك باز شود و ابواب لطف و رحمت حق به روى او گشوده گردد؛ ولى عمده آن است كه قلب در آن ذكر زنده باشد و مرده نباشد، و با مردگان انس نگيرد. و آنچه غير حق و وجه مقدّس اوست از مردگان است، و دل با انس با آن به مردگى و مردارخورى نزديك شود: «كُلُّ شَيْ‌ءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ». [٣]

رسول خدا فرمود: راست‌ترين شعرى كه عرب گفته شعر لبيد است كه گفته: