ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٦٦ - فارسى حسن بن احمد
بنوشته بعضى از ارباب سير، در اثناى سفر مكّه كه در آخر عمر مينموده با قطّاع الطريق مصادف شد و از روى مهارتى كه در تيراندازى داشته با ايشان مشغول مقاتله و مقابله بوده و عاقبت مقتول گرديد.
(ص ٢٠٧ هب و ٧١٠ ت و ١٩١ ج ٢ كا و ٣٣٢٢ ج ٥ س و ٤٣ عم و ١٥٧ لس و ١٤٤ ج ٥ فع و ٣٦٨ ف و مواضع متفرقه از ذريعه و غيره)
فارس النبى
ابو قتاده انصارى، در باب كنى بهمين عنوان خواهد آمد.
فارسى[١]
فارسى ابراهيم بن على
- نحوى لغوى، از ادباى اواخر قرن چهارم هجرت و از تلامذه ابو على حسن بن احمد فارسى مذكور ذيل و حسن بن على سيرافى سالف الترجمة بود، در عهد سامانيان ببخارا رفته و مورد اعزاز و اكرام شد و جمعى از اولاد رؤسا و اكابر از وى درس خواندند. شرح الجرمى و نقض ديوان متنبى از آثار قلمى وى ميباشد و سال وفات و مشخّص ديگرى بدست نيامد.
(ص ٢٠٧ هب و ٢٠٤ ج ١ جم و سطر ٣٣ ص ٢٢٠ ت)
فارسى ابراهيم بن على بن يوسف- شيرازى
، در باب كنى بعنوان ابو اسحق خواهد آمد.
فارسى حسن بن احمد
- يا حسن بن على بن احمد بن عبد الغفار بن محمد بن سليمان بن ابان فارسى معتزلى نحوى، مكنّى به ابو على معروف به ابو على فارسى، از اكابر نحويّين و محدّثين شيراز ميباشد كه بسال دويست و هشتاد و هشتم هجرت در شهر فسا از توابع آن شهر متولد شد و بهمين جهت به فسوى و شيرازى هم موصوف و در عصر خود مقتداى نحويّين و فارس ميدان علم و ادب بود، تحقيقات رشيقه او در قواعد عربيّه مشهور و در كتب ادبيّه مذكور و محل استفاده و مراجعه اكابر
[١]- فارسى- در اصطلاح رجالى، لقب احمد بن محمد بن يحيى، جابر بن يزيد، حسن بن ابى الحسين، حسين بن حسن، خليل بن هشام، حضرت سلمان صحابى و جمعى ديگر ميباشد.