چند مجلد از آن از فاتحه تا سورة يوسف در مصر چاپ و معروف بتفسير المنار است ٧- تقرير مفتى الديار المصرية فى اصلاح المحاكم الشرعية و ظاهرا همان اصلاح المحاكم مذكور است ٨- رسالة التوحيد كه در قاهره چاپ شده است ٩- شرح مقامات بديع الزمان كه با خود مقامات بطور پاورقى چاپ شده است ١٠- شرح نهج البلاغة كه حلال الفاظ مشكله و لغات غريبه آن كتاب مستطاب بوده و بارها در مصر و بيروت و غيره با خود نهج البلاغة بطور پاورقى چاپ شده است ١١- العروة الوثقى لا انفصام لها ١٢- مقتبس السياسة و آن شرح نامه‌ايست كه حضرت امير المؤمنين ع بمالك اشتر نوشته و در مصر چاپ شده است و غيرها. وفات او بسال هزار و سيصد و بيست و سوم هجرى قمرى در شصت و پنج سالگى و يا بنوشته بعضى، در هزار و سيصد و بيست و دويم در پنجاه و هشت سالگى واقع گرديد.

(ص ١٦٧٧ مط و ٤٧٥ هرچاپ ١٣ و غيره)

عبدى‌[١]

عبدى احمد بن بكر

- بن احمد بن بقيه فسوى نحوى لغوى، مكنّى به ابو طالب، از ائمّه نحويّين بلكه در تمامى علوم عربيّه متفنن، از شاگردان ابو سعيد سيرافى (متوفى بسال ٣٦٨ ه ق- ش س ح)، ابو على فارسى (متوفى بسال ٣٧٧ ه ق- ش ع ز) و ابو الحسن رمانى (متوفى بسال ٣٨٤ ه قمرى- شفد) بوده و در آخر عمر مخلّ المشاعر گرديد. از آثار قلمى او شرح ايضاح فارسى و شرح جرمى است و بسال چهارصد و ششم هجرت در عهد خلافت قادر باللّه بيست و پنجمين خليفه عباسى (٣٨١- ٤٢٢ ه) وفات يافت و يا بنوشته روضات الجنّات وفاتش در سال چهارصد و هفتادم هجرت بوده است، لكن بملاحظه تاريخ وفات اساتيد او (چنانچه مذكور داشتيم) در وفات عبدى صحت قول اوّل را تأئيد كرده و قول روضات را حمل بر اشتباه مؤلف يا كاتب نسخه ميدارد.

(سطر ٣٥ ص ٣٣٤ ت و ٢٣٦ ج ٢ جم)

عبدى سفيان بن مصعب‌

- شاعر كوفى، مكنّى به ابو محمد، جرح و تعديل او بين علماى رجال محل ترديد ميباشد و بموجب بعضى از آثار

[١]- عبدى- در اصطلاح رجالى، لقب ابراهيم بن خالد عطار، ابراهيم بن نعيم، ادهم بن امية و غير ايشان بوده و شرح حال ايشان موكول بدان علم شريف است.