عامر بن ربيعه انتساب داشته است چنانچه سمان يا زيات گفتن او نيز بجهت آن بوده كه براى كتمان امر سفارت و وكالت خود كه از حضرت ولىّ عصر عجل اللّه فرجه داشته روغن‌فروشى و تجارت زيت ميكرده و كنيه او نيز ابو عمرو بوده است. بقول بعضى، حسب الامر حضرت امام حسن عسكرى ع محض اينكه اسم عثمان و كنيه ابو عمرو در يكجا مجتمع نگردد آن كنيه را به عمروى تبديل كرد و بدان مشهور گرديد. عثمان بن سعيد، اوّلين نوّاب خاصّه اربعه حضرت ولىّ عصر ارواحنا فداه بود و قبلا از يازده سالگى، شرف‌اندوز خدمت امام على النقى ع و از اكابر اصحاب آن حضرت محسوب و بموجب اخبار وارده، امين و عادل و ثقه و جليل القدر و طاهر و عفيف بود. آن حضرت در جواب استفسار احمد بن اسحق قمى كه از مرجع احكام دينيّه سؤال كرده بود فرمودند كه عمروى مأمون و ثقه و معتمد است، گفته‌هاى او را اطاعت كن و هرچه گويد و بشما برساند از خود من است.

بعد از وفات حضرت امام على النقى ع بشرف خدمت حضرت امام حسن عسكرى ع مشرّف شد، آن حضرت نيز در جواب همان سؤالات احمد، فرمودند عمروى و پسرش محمد هردو ثقه و مأمون هستند و هرچه بشما از طرف من برسانند از من است حرفهاى ايشان را گوش داده و اطاعت كن كه ثقه و مأمون ميباشند. در خبرهاى ديگر، آن حضرت در جواب همين سؤال فرمودند اينك ابو عمرو ثقه و امين و محل اعتماد امام ماضى بود، در حيات و ممات من هم محل اعتماد من بوده و هرچه بگويد و بشما برساند از من است.

در خبر ديگر، شيعيان يمن را كه بخدمت آن حضرت مشرّف و مقدارى از حقوق الهيّه آورده بودند فرمودند كه همان اموال را بابو عمرو تسليم دارند كه وكيل آن حضرت بوده و نسبت بمال اللّه ثقه و مأمون است. بالجملة جلالت مقام عثمان بن سعيد بالاتر از آن است كه بحيطه تحرير برآيد.

سال وفات او در هيچ‌كدام از كتب رجاليّه موجوده در نزد نگارنده معيّن نشده و فقط در تحية الزائر حاج ميرزا حسين نورى گويد كه عثمان بن سعيد بسال دويست و پنجاه و ششم هجرت بسفارت و نيابت حضرت امام عصر ع مشرّف و در حدود پنجاه و هفتم‌