ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٢١ - عيدروس شيخ ابو بكر بن عبد اللّه
آنجمله را بشمار آورده و مهمترين آنها كتاب تفسير او است كه بنام خودش، تفسير عياشى معروف و بمداق اخبار و احاديث اهل بيت اطهار ع بوده و بسيار شبيه بتفسير فرات و تفسير على بن ابراهيم ميباشد.
عياشى، در بدايت حال عامى المذهب بوده و احاديث بسيارى از عامّه استماع نموده و عاقبت سعادت مساعد، و توفيق رفيق راهش شد، مذهب تشيّع اثنىعشرى را قبول كرد و تمامى تركه پدر را كه سيصد هزار دينار (معادل اشرفى طلاى هيجده نخودى اين زمان ما) بوده در راه علم و حديث انفاق نمود. خانهاش مثل مسجد، مملوّ از قارى و كاتب و محدّثين و علما بوده، يكى بتأليف و ديگرى بمقابله و جمعى باستنساخ و گروهى بتعليقه و حاشيه نوشتن اشتغال داشتهاند. او را دو مجلس بوده يكى براى عوام و ديگرى مختصّ خواصّ و سال وفاتش بدست نيامد و لكن بقرينه هم طبقههاى او كه اشاره شد، از علماى زمان غيبت صغرى و در اواخر قرن سيم هجرت ميزيسته و محتمل است كه اوائل قرن چهارم را نيز ديده باشد. شرح اسامى تأليفات را موكول بكتب مربوطه ميدارد و در رديف محمدين از نخبة المقال گويد:
محمد بو نضر العياشى |
هو ابن مسعود بن عياش |
|
عدل صدوق و من العمى رجع |
طق صح منفق بصير مضطلع |
|