اولى لقب رجالى محمد بن عبد اللّه، دويمى اسيد بن عبد الرحمن، سيمى آدم بن محمد، احمد بن محمد، جعفر بن محمد، محمد بن احمد بن خاقان، حسن بن مختار، حسين بن مختار و بعضى ديگر و چهارمى هم لقب حذيفه است.

قلقشندى‌

احمد بن على بن احمد- شافعى قلقشندى مصرى، ملقّب به شهاب الدين، مكنّى به ابو العباس اديبى است شاعر منشى قوى الحافظة از ادباى اوائل قرن نهم هجرت و از تأليفات و آثار قلمى او است:

١- صبح الاعشى فى صناعة الانشاء كه تمامى مطالب داير بهمين موضوع را از خرد و بزرگ مذكور داشته و يك باب آنرا بعلم خط و اسباب آن تخصيص داده و در مطبعه دار الكتب المصرية در چهارده مجلد بطبع رسيده است ٢- ضوء الصبح المسفر و جنى الدوح المثمر ٣- قصيده‌اى در مدح حضرت رسالت ص كه با كتاب سبل الرشاد شيخ احمد دمنهورى در اسكندريه چاپ شده است ٤- نهاية الارب (الادب خل) فى معرفة قبائل العرب كه در بغداد چاپ شده و در هدية الاحباب از اوائل جلد دويم كتاب صبح اعشى مذكور نقل كرده كه از غرائب حكايات آنكه شخصى مالى از جمعى بعنوان برد و گرو گرفت كه اگر معاويه را با آن‌همه حلمى كه داشته بغضب آرد آن مال خطير را مالك باشد پس در حال نماز معاويه، دست بسرين او زده و گفت:

ما اشبه هذه العجيزة بعجيزة هند يعنى اين سرين و كفل چه شبيه است بسرين هند مادر معاويه واعجبا اصلا تغيير حال نكرد و بعد از اتمام نماز رو بدان شخص كرده و گفت پدرم ابو سفيان محتاج‌تر بود بدين تشبيه از مادرم هند پس گفت اگر كسى مالى و گروى براى اين عمل تو مقرّر داشته برو آنرا بگير. قلقشندى بسال هشتصد و بيست و يكم هجرت در شصت و پنج سالگى وفات يافت و نسبت آن به ديهى قلقشنده نام است از مصر در سه فرسخى قاهره كه قرقشنده نيز گفته و در مقام نسبت قرقشندى هم گويند.

(ص ٢٢١ هب و ١٥٢١ مط و غيره)

قليوبى‌

احمد بن احمد- بن سلافة قليوبى مصرى شافعى، ملقّب به شهاب الدين، از اكابر علماى شافعيّه قرن يازدهم هجرت ميباشد كه جلالت و نبالت او مسلّم كل بود، حديث و مراتب علميّه را از اكابر مشايخ وقت فراگرفت، بسيار