ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٣٧ - فزونى
مخفى نماند كه محمد پسر همين ابراهيم، مكنّى بابو عبد اللّه، نيز اديبى است فاضل منجّم از تلامذه اصمعى و مازنى كه در سال يكصد و پنجاه و ششم هجرت از طرف منصور دوانيقى بتأليف كتابى در نجوم مأمور شد و او نيز كتابى در اين موضوع تأليف و به سند هنداش موسوم داشت كه تا زمان مأمون عباسى معمول به بوده و محمد بن موسى خوارزمى هم همين كتاب سند هند را در زيج مشهور خود كه معمول به بلاد اسلام بوده ملخّص كرده است و سال وفات محمد بدست نيامد.
(كف و ص ١١٢ هب و ٣٠ ج ٢ مه و ٤٢ خع و ١٧٥ ج ٤ ذريعة و غيره)
فزارى اسمعيل بن موسى
- بعنوان سدى نگارش يافته است.
فزارى على بن غراب
- كوفى فزارى يا محاربى، مكنّى به ابو الحسن يا ابو يحيى از محدّثين قرن دويم هجرت ميباشد كه حال او بين علماى رجال محل خلاف و جدال است. بعضى از ايشان بساقط و مدلس و متروك الحديث موصوفش داشته و بعضى ديگر بصدوق و موثّق بودن و تشيّع او بلكه افراط او در تشيّع تصريح كرده و بقول بعضى عيبى غير از تشيّع نداشته است. در تاريخ بغداد هم گويد گمان دارم كه طعن وى بجهت تشيّع بوده باشد و الّا در روايات خود صادق است و در سال يكصد و هشتاد و چهارم هجرت درگذشت. (ص ٢٥ ج ٢ نى و ٤٥ ج ١٢ تاريخ بغداد)
فزارى محمد بن ابراهيم
- در ضمن شرح حال فزارى ابراهيم مذكور شد.
فزونى
ملا فزونى استرآبادى- موافق آنچه در حرف (ب) از ذريعه از باب القاب رياض العلما نقل كرده از علماى عهد صفويّه بوده و كتاب اللجين الطبرية در تواريخ و مناسبات آنها از او و مشتمل بر فوائد جليله تاريخيّه ميباشد و در همين موضع از ذريعة گويد كه بحيره (با صيغه مصغّر) فارسى است در حكايات تاريخيّه و احوال طبقات وزرا و غرائب حيوانات و جبال و عيون و انهار و ابنيه و غير اينها تأليف ملا فزونى استرآبادى معاصر صفويّه و در تهران چاپ شده است. نيز در حرف (ت) از ذريعه گويد كه تاريخ بحيره فارسى است و در ايران چاپ شده و تأليف ميرزا عبد الكريم