ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٤٨ - قزوينى ميرزا جعفر بن سيد مهدى بن سيد حسن- حسينى
سال هزار و صد و سى و پنجم هجرت كه اصفهان از طرف افغان محاصره شده و قحط و غلا بنهايت رسيده بوده است مواسات بسيارى با برادران دينى كرده و قضايائى در اين باب از وى منقول است. (ص ٩ ج ٥ عن)
قزوينى امير ابراهيم بن مير محمد معصوم
- ذيلا ضمن شرح حال قزوينى سيد حسين مذكور است.
قزوينى احمد بن فارس
- در باب كنى بعنوان ابن فارس خواهد آمد.
قزوينى شيخ اسمعيل بن على بن معصوم
- قزوينى، از علماى اماميّه اواخر قرن دوازدهم هجرت و يا اوائل قرن سيزدهم را نيز ديده و از تأليفات او است: انباء الانبياء فى اثبات النبوة الخاصة من الكتب السماوية بزبان فارسى كه تمامى آيات قرآنيّه و احاديث قدسيّه و فقرات كتب انبياى سلف را كه دلالت بر نبوت خاصه مصطفويه دارند در آن جمع كرده و غير اينها را نيز ترجمه بفارسى نموده و سال وفاتش بدست نيامد و پسرش ملا عباس از سيد بحر العلوم (متوفى بسال ١٢١٢ ه ق- غريب) اجازه داشته است.
(ص ٤٨ ج ٢ ذريعة و ٧٣ ج ١٣ عن)
قزوينى ميرزا جعفر بن سيد مهدى بن سيد حسن- حسينى
، مكنّى به ابو الهادى، معروف به قزوينى، از اكابر علماى اماميّه خانواده آل قزوينى ميباشد كه كاتب بليغ شاعر ماهر اديب لغوى، در حلّه ساكن، داراى رياست مذهبى، در نزد اولياى امور و طبقات ديگر بسيار محترم، اوقات او در انجام مهمّات مردم مصروف و ممدوح شعراى عصر خود بود و يك قسمت ديوان سيد حيدر حلّى در مدح وى ميباشد. سيد ميرزا جعفر از شاگردان پدر خود و شيخ مرتضى انصارى و فاضل ايروانى بوده و كتاب اشراقات در منطق و تلويحات در اصول فقه از تأليفات او ميباشد. اشعارش نيز بسيار متين و حاوى رقّت الفاظ و دقّت معانى بوده و در اوّل محرّم سال هزار و دويست و نود و هفتم يا هشتم هجرت در حال حيات پدر در حلّه وفات يافت و جنازهاش دوش بدوش نقل بنجف گرديد. (ص ٢٦٧ ج ١٧ عن)