ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٢٤ - فرزدق
نياورده و بخراسان فرار كرده و هم آنجا درگذشت. نام و سال وفات و شعر و مشخّص ديگرى از وى بدست نيامد. (ص ١٥٨ ج ٤ فع و ٣٣٨٨ ج ٥ س)
فرزدق
همام بن غالب بن صعصعة بن ناجية- بن عقال بن محمد بن سفيان بن مجاشع بن دارم بن عوف بن حنظلة بن مالك بن يزيد بن مناة بن تميم دارمى تميمى، ابو الاخطل و ابو فراس الكنية، فرزدق اللّقب و الشّهرة، از اعاظم شعراى شيعى عرب و كبار تابعين و اهل ادب و گاهى بجهت تشبيه بحسان بن ثابت سالف الترجمة به حسان ثانى هم ملقّب و پدرش غالب از اشراف قوم بوده و هركسى كه بقبر او پناه بردى در امان بودى. جدّش صعصعة نيز از اصحاب حضرت رسالت (ص) و اشراف بنى تميم بوده و زمان جاهليّت را نيز ديده و در آن زمان سيصد و شصت دختر را كه برسم منحوس خودشان زنده در گور ميكردند احيا كرده است چنانچه براى هردخترى يك شتر نرينه و دو شتر ماده فديه مىداد و آزادش ميكرد و خود فرزدق در بعضى اشعار خود بهمين معنى اشاره كرده است:
الم تر انا بنى دارم |
زرارة منا ابو معبد |
|
و جدى الذى منع الوائدات |
و احيى الوئيد فلم توأد |
|
السنا الذين تميم بهم |
تسامى و تفخر فى المشهد |
|