ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٤٦ - فقهاء سبعه
مسالك و منتهى نيز بهمين روش نقل شده و بهرحال ايشان را فطحيّه گفتن بجهت انتساب بعبد اللّه افطح بوده و آن كسى را گويند كه سرش يا پايهايش پهناور باشد و هريك از افراد اين فرقه را فطحى نامند. بارى لفظ فطحيه در اصطلاح ملا محسن فيض در وافى، چهار تن از آن فرقه است كه در اسانيد روايات تهذيب و كافى واقع و عبارت از احمد بن حسن عن عمرو بن سعيد عن مصدق بن صدقة عن عمّار بن موسى است چنانچه در وافى در موقع نقل روايتى كه اين چهار تن در سند آن واقع شده باشد بعوض تعداد اساميشان بعبارت فطحيّه اكتفا مينمايد.
فغانى
بعنوان بابافغانى نگارش يافته است.
فقها
بضمّ اوّل و فتح ثانى جمع فقيه ميباشد و در اصطلاح رجالى موافق نوشته كشى بعضى از اصحاب ائمّه اطهار عليهم السلام است كه بعنوان اصحاب اجماع نگارش داديم.
فقهاء سبعه
كه در مطاوى كلمات بعضى از كتب رجال و تراجم مذكور ميباشد اصطلاح عامّه هفت تن از تابعين است كه در مدينه علم فقه و احكام دينيّه و احاديث نبويّه را از اصحاب حضرت رسالت ص فراگرفته و مسلمين را تعليم مينمودند. ايشان محور فقه عامّه بودند و احكام فقهيّه از همين هفت تن در اقطار عالم انتشار يافت و همهشان در يك عصر در مدينه جمع و امر فتوى بعد از صحابه بديشان مختص بود و ديگران حق فتوى دادن نداشتهاند و اين عنوان فقهاء سبعه بهمين جهت بديشان اختصاص يافته است مثل ائمّه اربعه، زهّاد ثمانيه، عشره مبشّره، قضاة ستة، قراء سبعه يا عشره كه هريكى در محل مقتضى از اين كتاب نگارش يافته است و الّا در همان عصر فقهاى سبعه، بسيارى از علماى تابعين وجود داشتهاند و اسامى فقهاى سبعه در اين دو بيت كه بتصحيح فوائد البهيّة از ابن الابيض آتى الترجمة است جمع ميباشند:
الا كل من لا يقتدى بأئمة |
فقسمته ضيزى عن الحق خارجة |
|
فخذهم عبيد اللّه عروة قاسم |
سعيد سليمان ابو بكر خارجة |
|