ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٩٤ - عباسى على رضا
عباسآبادى
حاج عبد المطلب بن محمد حسين- اصفهانى، معروف به عباسآبادى، از علماى اماميّه اواسط قرن سيزدهم هجرى، از تلامذه شيخ احمد احسائى سالف الترجمة بوده و از تأليفات او است:
١- المحجة البالغة من اسرار الاعتقادات الاحمدية ٢- حجية المظنة بپارسى كه عنوان هفتم كتاب اوّلى مذكور ميباشد و آن را بهمين اسم كتابى مستقل كرده است. در بيستم رجب سال هزار و دويست و پنجاه و چهارم هجرى قمرى از تأليف آن كتاب اوّلى فراغت يافته و سال وفاتش بدست نيامد. (ص ٢٧٧ ج ٦ ذريعه)
عباسى[١]
عباسى عبد الرحيم بن عبد الرحمن
- مصرى قاهرى استانبولى عبادى عباسى، شافعىّ المذهب، بدر الدين اللّقب، ابو الفتح الكنية، از اكابر علماى مصر ميباشد كه در حديث و تفسير و علوم ادبيّه و تاريخ و اشعار عربيّه وحيد عصر خود بود و از تأليفات او است:
١- شرح خزرجيه در علم عروض ٢- شرح صحيح بخارى ٣- شرح مقامات حريرى ٤- معاهد التنصيص فى شرح شواهد التلخيص (للمفتاح) كه دو مرتبه در مصر چاپ شده و دو نسخه خطّى آن بشمارههاى ٢٩٨٦ و ٢٩٨٧ در مدرسه سپهسالار جديد تهران موجود است. وفات او بسال نهصد و شصت و سيم هجرت در نود و پنج يا شش يا در صدسالگى در استانبول واقع گرديد. (ص ٣٠٧٤ ج ٤ س و غيره)
عباسى على رضا
- اگرچه بعنوان تبريزى نگارش يافته مجددا تذكّر ميدهد كه وى، از مشاهير خطّاطين جهان، خوشنويس رسمى دربار شاه عباس كبير و مشمول عنايات شاهانه در نسخ و ثلث و نستعليق و تمامى خطوط
[١]- عباسى- در اصطلاح رجالى، لقب ابراهيم بن هاشم، هشام بن ابراهيم راشدى و جمعى ديگر بوده و نسبت بعضى از ايشان بجد و بعضى ديگر بمكان و محل ميباشد بشرحى كه در آن علم است.