فَوٰاكِهُ ،بدل رزق است و آن ميوه‌هاى [١]، وَ هُمْ [٦٨-پ] مُكْرَمُونَ ،و ايشان را اكرام كنند در بهشتهاى نعيم كه اينان در آنجا با ناز و نعمت و تنعّم باشند.

عَلىٰ سُرُرٍ مُتَقٰابِلِينَ ،بر سريرهايى نشسته و روى به يكديگر [٢]كرده.

يُطٰافُ عَلَيْهِمْ ،بر ايشان مى‌گردانند كاسى.و«كاس»آنگه گويند انا را [٣]كه در او خمر باشد،چنانكه مائده[آنگه گويند خوان را كه بر او [٤]طعام باشد، مِنْ مَعِينٍ ، از خمرى [٥]پاكيزه.و اين در وصف آب نيز] [٦]استعمال كنند.و اما اشتقاق او روا بود كه وزن [٧]فعيل بود،من المعن و هو الماء الجارى [٨]،آبى باشد كه نيك رود،من امعن فى الأمر،اذا بالغ فيه و امعن فى الأكل.و روا بود كه وزن او مفعول [٩]من عان [اذا رأى بالعين] [١٠]يقال:عانه فهو عائن و ذاك معين.كقولهم:باعه [١١]فهو بائع و ذاك مبيع،و عانه اذا ضربه بعينه،و عين عائن و عائنة،اذا كان نظره [١٢]يضرّ المنظور اليه [١٣].

آنگه وصف كرد آن خمر را،گفت: بَيْضٰاءَ ،خمرى سپيد باشد و سپيدى از شريف‌تر الوانهاست [١٤].آنگه گفت: لَذَّةٍ لِلشّٰارِبِينَ ،لذّتى و راحتى و خوشى [١٥]باشد [١٦]اين خمر خورندگان را.و بعضى دگر گفتند:«بيضاء»صفت كاس است، و قول اول بهتر است.

لاٰ فِيهٰا غَوْلٌ ،در آن خمر غولى نباشد،يعنى فساد عقلى،و الغول:الهلاك و الغول المهلك.يقال غاله غولا اذا اهلكه و اغتاله اذا افسد امره فى خفية،و منه الغيلة

[١] -كذا در اساس و آب،دا،آج،لب:ميوه‌ها بود.

[٢] -آج،لب:با يكديگر.

[٣] -آج،لب:آن را.

[٤] -آج،لب:بدو.

[٥] -آج،لب:خمر.

[٦] -اساس و آب،افتادگى دارد،از دا،افزوده شد.

[٧] -دا،آج،افزوده:او.

[٨] -دا،آج،لب:الماء الشّديد الجرى.

[٩] -دا،افزوده:بود.

[١٠] -اين عبارت در اساس و آب،مغشوش است و به اين صورت خوانده مى‌شود:اذ لم اى بالغين،آنچه در متن آمده از دا،آورده شد.

[١١] -اساس:بايعه،به قياس با نسخۀ دا،تصحيح شد.

[١٢] -دا:نظرها.

[١٣] -آج،لب:المنظور به.

[١٤] -دا:شريف‌ترين لونهاست،آج،لب:و سفيد شريف‌ترين لونهاست.

[١٥] -دا:خوشيى.

[١٦] -آج،لب،افزوده:بعضى گفتند.