پس ازآن‌كه حجت بر او متوجّه شد،يكى گفت [١]:بنگر كه اين مسكينه چگونه مى‌گريد[٦-پ]همانا مظلومه است،شريح گفت:برادران يوسف ظالم بودند و با ظلم مى‌گريستند و اين آيت بخواند.و شاعر در اين معنى گويد [٢]:

أغرك من شيخ بكاء [٣]و مملقة أم اللّحية البيضاء للنّتف مطلقة
فانّ بنى يعقوب جاءوا أباهم عشاء و هم يبكون زورا و مخرقة
آنگه آن پيرهن [٤]خون‌آلود عرضه كردند و گفتند [٥]:اينك پيرهن [٦]او خون‌آلود است.

و ذلك قوله: وَ جٰاؤُ عَلىٰ قَمِيصِهِ بِدَمٍ كَذِبٍ ،اى مكذوب فيه،و آوردند [٧]بر پيرهن [٨]او خونى دروغ [٩].اگر گويند«دروغ»صفت قول باشد و در خبر شود چون مخبر او برخلاف خبر باشد،چگونه در خون استعمال فرمود؟جواب گوييم كه:مراد به«كذب»مكذوب فيه است لفظ مصدر است و معنى مفعول [١٠]،كقولهم:رجل رضا، اى مرضى،و ماء سكب،و شراب صبّ،اى مسكوب و مصبوب،و به معنى فاعل نيز استعمال كنند چنان كه:ماء غور و رجل صوم و فطر،و برعكس اين مفعول گويند و مراد ايشان مصدر،يقولون:ما له معقول،أى عقل،و ماله على هذا الأمر مجلود،اى جلد،قال الشاعر:

حتّى إذا لم يتركوا لعظامه [١١] لحما و لا لفؤاده معقولا
و قال آخر:

قد و الّذي [١٢]سمك السّماء بقدره [١٣] بلغ العزاء و أدرك المجلود

[١] .آو،بم،آب+كه.

[٢] .همۀ نسخه بدلها بجز قم:گفته.

[٣] .بم،آج:يكاف.

[٤] .آو،آب،آز:پيراهن،بم:پراهن.

[٥] .آو،بم:گفتن.

[٦] .آو،بم:پراهن.

[٧] .آو،بم:آوردن.

[٨] .آو،بم:پرهن.

[٩] .آب،آز:خونين به دروغ،آج،لب:به خون دروغ.

[١٠] .اساس+به،كه با توجه به معنى و نسخه بدلها زائد مى‌نمود.

[١١] .يتركوا العظامه،با توجّه به معنى به قياس قم و ديگر نسخه بدلها تصحيح شد.

[١٢] .همۀ نسخه بدلها بجز قم:قدر الّذى.

[١٣] .آج،لب:بقدرته:آو،بم:بقدرة.