روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٨٧ - ترجمه

:ايشان را به زمين مكّه بر.جبريل [١]در پيش ايستاد و مى‌رفت،و ابراهيم -عليه السّلام-براثر [٢]مى‌رفت با هاجر و اسماعيل.هركجا به جايى خوش برسيد آبى و گياهى و عمرانى و آبادانيى و خصبى و نعمتى بودى،گفتى:يا جبريل!اين جا فرود آرم اينان را؟گفتى:نه،كه فرمان نيست،تا برسيد [٣]به زمين مكّه،و آن زمينى است كه در او آبى و گياهى نباشد،و زمينى است شوره سنگلاخ كه كشت [٤]نرويد.

جبريل گفت:اين جا فرونه اينان را و برو.ابراهيم-عليه السّلام-ايشان را آنجا بنهاد و برگرديد به فرمان خداى،هاجر گفت:يا خليل اللّه!ما را بر كه رها مى‌كنى؟ او هيچ جواب نداد.آخر گفت:خداى فرمود تو را كه ما را [٥]اين جا رها كن [٦]؟گفت:

آرى.گفت:خداى تعالى ما را ضايع نكند [٧].آنگه آن قدرى آب كه در بن [٨]مشكى مانده بود [٩]به ايشان رها كرد و برفت.ايشان آن آب بازخوردند و تشنه شدند،و كودك تشنه شد و او را شير نماند.نگاه كرد نزديكتر كوه به او و كوتاه‌تر صفا بود.برآن دويد تا هيچ كسى را بيند و يا آوازى شنود.كس [١٠]را نديد.ازآنجا فرود [١١]دويد [١٢]تا همچونين [١٣]هفت بار بكرد [١٤]در بار هفتم آوازى شنيد [١٥]از اين جانب و از آن جانب بنگريد [١٦]كس را نديد.دگرباره هم آن [١٧]آواز بشنيد،گفت:اى خداوند اين آواز!من تو را نمى‌بينم و آوازت مى‌شنوم،اگر توانى تا فريادرسى [١٨]بكنى بكن كه ما هلاك شديم.آن فريشته ظاهر شد و به نزديك اسماعيل آمد و پاى او بگرفت و پاشنۀ او در زمين ماليد،چشمه‌اى آب از زير پاى او روان شد و سر در بيابان نهاد.