فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٤٢ - مفهوم غناى حرام آيت الله محمد موءمن قمى
داشتن علم از راه خدا باز دارند و آن را به باد استهزا مىگيرند. براى ايشان عذابى خواركننده است.
در روايت مهرانبن محمد از امام صادق(ع) آمده است كه گفت:
از امام شنيدم كه مىفرمود: غنا همان است كه خداوند دربارهاش فرموده است: {ومن الناس من يشترى لهوالحديث ليضل عن سبيل الله } . (١٤)
نظير اين روايات، روايت حسنبن هارون (١٥)، عبدالاعلى (١٦)، أبوبصير (١٧)است كه همگى از امام صادق(ع) نقل كردهاند. مراجعه كنيد.
بيان استدلال به اين دسته از روايات به همان شيوه است كه در ذيل دسته نخست بيان شد زيرا اين روايات غنا را به طور مطلق از مصاديق خريدارى حديث لهو براى گمرا ه ساختن از راه الهى دانستهاند و آيه شريفه دلالتدارد كه خريدار چنين سخنى عذاب خواركننده خواهد داشت و اين كه غنا را به صورت مطلق از مصاديق حديث لهو دانستيم بدين خاطر است كه غنا ـيعنى آوا با كيفيت ويژهـ در معرض آن است كه شنونده آن را از راه خدا گمراه سازد و او را در معرض فرو افتادن در معصيتالهى قرار دهد.
روايات دسته سوم:
دسته سوم، روايات مستفيضهاى است كه دلالت مىكنند كه بهاى كنيز آوازخوان حرام است. اين روايات عرفاً ظهور در اين دارند كه سرّ اين حرمت، آوازخوانى كنيز است. به عبارت ديگر حرمت غنا سبب شده كه بهاى كنيز آوازخوان حرام باشد.
همچنين در توقيعى از امام زمان(ع) در پاسخ به پرسشهاى اسحاقبن يعقوب آمده است:
اما آنچه به ما رساندى تنها آن مقدار كه پاك و پيراسته است پذيرفته مىشود،
(١٤) همان، ح٧.
(١٥) همان، ح١٦.
(١٦) همان، ح٢٠.
(١٧) همان، بلب ١٥، ح١.