خلاصه آن كه ظهور مستفيضه در اين كه مقصود از «قول زور» در آيه مباركه، غنا به صورت مطلق است، به حدّى داراى قوت است كه به صرف ادعاى مرحوم شيخ(ره) نمى‌توان از اين ظهور دست شست.

روايات دستهّ دوم:

دسته دوم، روايات مستفيضه‌اى است كه غنا را مصداق لهوالحديث دانسته كه در آيه شريفه آمده است: {وَمِنَ النّاسِ مَنْ يَشْتَرىِ لَهْوَ الحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللّه } ؛ (١١)برخى از مردم كسانى هستند كه گفتار لهو را مى‌خرند تا از راه خداوند بازدارند.

در كتاب كافى از جمعى از اصحاب از سهل‌بن وشاء روايت شده كه گفت:

از امام رضا(ع) شنيدم كه در پاسخ پرسشى از تفسير آيه مذكور فرمود: از امام صادق(ع) از غنا سوءال شده فرمود: غنا همان است كه در آيه {وَمِنَ النّاسِ مَنْ يَشْتَرِى لَهْوَ الْحَديِثِ ليِضُلّ عَنْ سَبِيلِ اللّهِ } آمده است. (١٢)

اشخاص در سند اين روايت بى‌اشكال هستند جز از ناحيه سهل بن زياد كه اين مشكل نيز سهل است؛ زيرا در اسناد كافى در بسيارى از مواقع به صورت روايت جمعى از اصحاب از او آمده است و نيز به خاطر ادلّه ديگر.

در روايت محمدبن مسلم از امام باقر(ع) آمده است كه گفت:

از امام شنيدم كه مى‌فرمود: غنا از جمله محرماتى است كه خداوند بر آن وعده آتش داده است. آنگاه اين آيه را تلاوت نمود: {ومن الناس من يشترى لهو الحديث ليضل عن سبيل الله بغير علم و يتخذها هزواً اولئك لهم عذاب مهين } . (١٣)برخى از مردم كسانى هستند كه گفتار لهو را مى‌خرند تا بدون

(١١) لقمان، آيه ٦.
(١٢) وسائل الشيعه، باب ٩٩، از ابواب «مايكتسب به»، ح١١.
(١٣) همان، ح٦.