کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٤ - رابطه « ايمان به ملايكه» و بحث « تجربه نبوى»

نباشد و احتمال خطا و خلل در انتقال پيام الهى برود، هدف بعثت و نبوت كه هدايت است محقق نمى‌شود.

پس ترسيم قرآن از چگونگى نزول وحى اين است كه به وسيله حاملان «ذوقوة» و نيرومندى كه قدرت دفع هر گونه نيروى اخلال كننده در وحى را دارند، نازل مى‌شود. اين حاملان «امين» هستند، «رسولان كريم» و «عباد مكرمى[١]» هستند كه به فرمان خداى متعال كار مى‌كنند. هم چنين به هنگام نزول وحى، محافظت تام و تمام از آن به عمل مى‌آيد و با اسكورت ويژه از ساحت قدس ربوبى تا قلب مبارك نبوى نزول پيدا مى‌كند. اين همه، براى آن است كه اطمينان كامل حاصل شود پيام و رسالت الهى به درستى و بى هيچ كم و زيادى دريافت و ابلاغ مى‌شود: لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رَسَلَتِ رَبِّهِمْ.[٢]

اكنون اين آيات محكم و روشن را مقايسه كنيد با سخنانى كه اين به اصطلاح روشن فكران و افراد ملى ـ مذهبى درباره قرآن و وحى مطرح مى‌كنند، كه پيامبر هم بشر بوده و بشر جايزالخطا است، پس از كجا معلوم كه درست فهميده باشد و بعد هم درست بيان كرده باشد؟ اين كوردلان يا اصلا قرآن نخوانده اند يا خود را به نفهمى زده اند و يا قرآن را دروغ مى‌دانند. البته ممكن است بگويند خود همين آياتى كه شما ذكر كرديد همان احتمال خطايى كه گفتيم در آنها وجود دارد. اگر چنين سخنى گفته شود اجمالا پاسخش اين است كه علاوه بر دليل نقلى، ما «دليل عقلى» هم بر اين مطلب داريم كه وحى بايد عارى از هر گونه خطا و اشتباه به مردم برسد. آن دليل عقلى هم بر اساس حكمت خداى متعال است كه اگر خداى «حكيم» غرضش به هدايت انسان ها تعلق گرفته و با بعثت پيامبران و ارسال كتاب هاى آسمانى مى‌خواهد كه مردم