کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٢ - رابطه « ايمان به ملايكه» و بحث « تجربه نبوى»

آموخته است. تأكيد بر اين صفت (قوى بودن) فرشته چه مناسبتى دارد؟ مناسبتش اين است كه قرآن مى‌خواهد بفرمايد، اين فرشته كه وحى را از خدا دريافت مى‌كند نيرومند است و مى‌تواند بر همه شياطين و قواى تخريب كننده وحى غلبه كند. با ذكر اين صفت (از ميان ده ها صفت ملايكه) قصد افاده اين مطلب را دارد، كه فرشتگان آن قدر قدرت دارند كه وحى را همان گونه كه دريافت مى‌كنند به پيامبر برسانند: عِنْدَ ذِى الْعَرْشِ مَكِينٌ؛ هم قوى است و هم نزد خداوندِ صاحب عرش داراى مكانت و منزلت است، و به همين جهت خدا او را حامل وحى قرار داده است.

مُطَاع ثَمَّ أَمِينٌ؛ يعنى آن فرشته مطاع است؛ چون بسيارى از آيات را جبرييل امين با گروهى از ملايكه مى‌آورند، و در اين جا مى‌فرمايد جبرييل فرماندهى است كه فرمانش را مى‌برند. علاوه بر مطاع بودن «امين» نيز هست. در جاى ديگرى هم مى‌فرمايد: نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ االاَْمِينُ عَلَى قَلْبِكَ...[١]؛ روح الامين آن را بر دلت نازل كرد. تأكيد مى‌كند كه قرآن به وسيله اين روح «امين» بر تو نازل مى‌شود، كه باز تأكيدى است بر اين كه وحى را بدون خطا و كم و كاست به تو مى‌رساند.

آيه اى كه شايد صريح ترين آيه در اين زمينه باشد آيات آخر سوره «جن» است: عَلِمُ الْغَيْبِ فَلاَ يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ اَحَدًا. إِلاَّ مَنِ ارْتَضَى مِنْ رسُول فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَدًا لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسَلَتِ رَبِّهِمْ وَ أَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَ أَحْصَى كُلَّ شَىْء عَدَدًا[٢]؛ داناى نهان است و كسى را بر غيب خود آگاه نمى‌كند جز پيامبرى كه از او خشنود باشد كه [ در اين صورت] براى آن [ وحى] از پيش رو و از پشت سر نگاهبانانى بر خواهد گماشت تا معلوم بدارد كه