کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٧ - كفر، سرمنشأ اصلى انحطاط

الاَْرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ بِمَا كُنْتُمْ تَفْسُقُونَ[١]؛ و آن روز كه آنهايى را كه كفر ورزيده اند بر آتش عرضه مى‌دارند [ به آنان مى‌گويند:] «نعمت هاى پاكيزه خود را در زندگى دنيايتان صرف كرديد و از آنها برخوردار شديد؛ پس امروز [ به سزاى] آن كه به ناحق سركشى نموديد و به سبب آن كه نافرمانى مى‌كرديد، به عذاب خفت[ آور] كيفر مى‌يابيد. اگر كار خوبى كرده، در مقابلش در همين دنيا بهره مند مى‌شود و در آخرت نصيبى جز جهنم و عذاب و آتش ندارد. كسى كه نه به خدايى معتقد است، نه به قيامتى، و طبعاً اميدى ندارد كه خدا در قيامت پاداشى به او بدهد، از چه كسى مى‌خواهد پاداش بگيرد؟!

قرآن مَثَل هاى زيبايى در اين زمينه دارد. يك جا در سوره فرقان چنين مى‌فرمايد: وَ قَالَ الَّذِينَ لاَيَرْجُونَ لِقَاءَنَا لَوْلاَ أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَئِكَةُ أَوْ نَرَى رَبَّنَا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِى أَنْفُسِهِمْ وَ عَتَوْا عُتُوًّا كَبِيراً. يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلَئِكَةَ لاَبُشْرَى يَوْمَئِذ لِلْمُجْرِمِينَ وَ يَقُولُونَ حِجْرًا مَحْجُورًا. وَ قَدِمْنَا إِلَى مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَل فَجَعَلْنَهُ هَبَاءً مَنْثُورًا[٢]؛ كسانى كه به لقاى ما اميد ندارند، گفتند: «چرا فرشتگان بر ما نازل نشدند يا پروردگارمان را نمى‌بينيم؟» قطعاً در مورد خود تكبر ورزيدند و سخت سركشى كردند. روزى كه فرشتگان را ببينند، آن روز براى گناه كاران بشارتى نيست، و مى‌گويند: «دور و ممنوع [ از رحمت خداييد] . و به هر گونه كارى كه كرده اند، مى‌پردازيم و آن را [ چون ] گَردى پراكنده مى‌سازيم. مى‌فرمايد: كسانى كه در مقام ستيز با هستى آفرين خود بر مى‌آيند، رفتارشان مثل خاكسترى است كه به باد داده شود. اگر در يك روز طوفانى، خاكسترى را در جريان باد قرار دهيد چه خواهد شد؟ چقدر از آن باقى مى‌ماند و چه نفعى خواهد بخشيد؟