کاوش ها و چالش ها
(١)
رابطه متقابل مردم و حكومت
٩ ص
(٢)
تضايف حق و تكليف
٩ ص
(٣)
انواع تضايف بين مفاهيم
١٠ ص
(٤)
دو نوع رابطه بين حق و تكليف
١٢ ص
(٥)
حق و تكليف نسبت به خدا
١٤ ص
(٦)
فلسفه وجودى حكومت
١٩ ص
(٧)
حق و تكليف حكومت در رابطه با تأمين امنيت و نظاير آن
٢٢ ص
(٨)
فلسفه  اى ديگر، وظايفى ديگر
٢٥ ص
(٩)
تأثير اختلاف مبانى در تعيين حقوق و تكاليف متقابل مردم و حكومت
٢٨ ص
(١٠)
تأمين مصالح معنوى، اصلى  ترين وظيفه حكومت
٢٩ ص
(١١)
پرسش و پاسخ
٣٢ ص
(١٢)
رابطه متقابل مردم و حكومت
٣٩ ص
(١٣)
مرورى بر مباحث پيشين
٣٩ ص
(١٤)
رابطه « حق» و « عدل»
٤٠ ص
(١٥)
ملاك تعيين حق ديدگاه حقوق طبيعى و حقوق پوزيتيويستى
٤٢ ص
(١٦)
ديدگاه اسلام در مورد ملاك تعيين حق
٤٨ ص
(١٧)
اختلاف اساسى اسلام و غرب در ملاك تعيين حقوق
٥٢ ص
(١٨)
ملاحظات شريعت در بيان رابطه افعال با مصالح و مفاسد
٥٥ ص
(١٩)
مصلحت تسهيل
٥٦ ص
(٢٠)
خداوند، يگانه آمر و ناهى اصيل
٥٨ ص
(٢١)
پرسش و پاسخ
٥٩ ص
(٢٢)
رابطه متقابل مردم و حكومت
٦٣ ص
(٢٣)
رويكردهاى مختلف در بحث رابطه متقابل مردم و حكومت
٦٣ ص
(٢٤)
مطالعه توصيفى رابطه متقابل مردم و حكومت در اسلام
٦٧ ص
(٢٥)
مطالعه توصيفى رابطه متقابل مردم و حكومت در نظام دموكراسى
٧٣ ص
(٢٦)
مزدورى سرمايه  داران، نقش حقيقى دولت  ها در دموكراسى غربى
٧٧ ص
(٢٧)
پرسش و پاسخ
٧٩ ص
(٢٨)
رابطه متقابل مردم و حكومت
٨٣ ص
(٢٩)
مرورى بر بحث جلسه قبل
٨٣ ص
(٣٠)
مقايسه رابطه متقابل مردم و حكومت در اسلام و غرب؛ رويكرد توصيفى
٨٥ ص
(٣١)
الف) حكومت، مردم؛ و رابطه آن دو در انديشه غربى
٨٦ ص
(٣٢)
اشكال اول بر اين نظريه
٨٩ ص
(٣٣)
اشكال سوم
٩١ ص
(٣٤)
اشكال دوم
٩٠ ص
(٣٥)
اشكال چهارم
٩٢ ص
(٣٦)
جمع  بندى اشكالات اين نظريه
٩٣ ص
(٣٧)
حكومت، مردم، و رابطه آن دو در تفكر اسلامى
٩٤ ص
(٣٨)
پرسش و پاسخ
١٠٠ ص
(٣٩)
رابطه متقابل مردم و حكومت
١١١ ص
(٤٠)
رابطه مردم و حكومت فرمانبرى و فرمانروايى، يا ؟
١١١ ص
(٤١)
جايگاه مردم و حاكم در انديشه سياسى اسلام
١١٥ ص
(٤٢)
انديشه سياسى اسلام مردم و حاكم، مسؤول در برابر خداوند
١١٨ ص
(٤٣)
خلاصه بحث
١٢١ ص
(٤٤)
رابطه متقابل مردم و حكومت
١٣٣ ص
(٤٥)
مرورى بر بحث جلسه پيشين
١٣٣ ص
(٤٦)
نگاه اسلام به مردم و حكومت
١٣٤ ص
(٤٧)
تأمين مصالح معنوى، وظيفه حكومت و حق مردم در حكومت اسلامى
١٣٧ ص
(٤٨)
پرسش و پاسخ
١٤١ ص
(٤٩)
ايمان، گوهر دعوت انبيا
١٥٥ ص
(٥٠)
مقدمه
١٥٥ ص
(٥١)
ايمان، محور اصلى دعوت انبيا
١٥٦ ص
(٥٢)
روش صحيح تحقيق در اين مسأله
١٥٨ ص
(٥٣)
محور دعوت انبيا از نگاه قرآن
١٦٠ ص
(٥٤)
كفر، سرمنشأ اصلى انحطاط
١٦٤ ص
(٥٥)
چند پرسش اساسى در بحث ايمان
١٦٩ ص
(٥٦)
پرسش و پاسخ
١٧٠ ص
(٥٧)
ايمان، گوهر دعوت انبيا
١٧٣ ص
(٥٨)
حقيقت ايمان
١٧٣ ص
(٥٩)
تصديق، حقيقت ايمان؟
١٧٤ ص
(٦٠)
تلازم ايمان با شك و جهل؟!
١٧٧ ص
(٦١)
قرآن و « تقابل علم و ايمان»
١٨٠ ص
(٦٢)
رابطه ايمان با « علم» و « اختيار»
١٨٥ ص
(٦٣)
نظريه صحيح در باب حقيقت ايمان
١٨٢ ص
(٦٤)
مقدمه ايمان يقين منطقى يا يقين عرفى؟
١٨٨ ص
(٦٥)
دو عامل ازدياد و تقويت ايمان
١٩٠ ص
(٦٦)
چكيده بحث
١٩١ ص
(٦٧)
ايمان، گوهر دعوت انبيا
١٩٣ ص
(٦٨)
متعلَّق ايمان در آيات قرآن
١٩٥ ص
(٦٩)
رابطه « ايمان به ملايكه» و بحث « تجربه نبوى»
١٩٨ ص
(٧٠)
ايمان به همه انبيا، لازمه ايمان حقيقى
٢٠٥ ص
(٧١)
ديدگاه  هاى ديگر در مورد متعلَّق ايمان
٢٠٧ ص
(٧٢)
رابطه پذيرش تاريخى انبيا و ايمان
٢٠٩ ص
(٧٣)
ايمان، گوهر دعوت انبيا
٢١٣ ص
(٧٤)
مرورى بر مباحث پيشين
٢١٣ ص
(٧٥)
« تجربه نبوى» و « تفسير هرمنوتيكى» شبهاتى براى تضعيف ايمان
٢١٤ ص
(٧٦)
پاسخى اجمالى از اين دو شبهه
٢١٦ ص
(٧٧)
شبهه  اى ديگر
٢١٧ ص
(٧٨)
تعارض وحى با علم و عقل
٢١٨ ص
(٧٩)
قرآن و افلاك نه  گانه بطلميوسى
٢٢١ ص
(٨٠)
قرآن و نظريه « تكامل انواع»
٢٢٦ ص
(٨١)
مشكل مجاز و استعاره در قرآن
٢٢٨ ص
(٨٢)
پاسخ اين شبهه
٢٣٢ ص
(٨٣)
چكيده بحث شبهات ناظر بر استناد به ظواهر قرآن
٢٣٥ ص
(٨٤)
پرسش و پاسخ
٢٣٦ ص
 
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص

کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٧ - قرآن و نظريه « تكامل انواع»

بالاتر، بزرگ تر و بيشتر از آن عدد به توان ١ است. اما در همان رياضيات هم گفته مى‌شود كه عدد ١ از اين قاعده مستثنا است و ١ به هر توانى هم برسد باز هم مساوى ١ است. يا در شيمى گفته مى‌شود همه فلزات در دماى عادى جامدند. اما باز در همان علم شيمى گفته مى‌شود، جيوه هم فلز است ولى از اين قاعده مستثنا است؛ جيوه در دماى معمولى، مايع است. به هر حال وقتى يك چيزى قانون علمى شد، بدان معنا نيست كه هيچ استثنايى ندارد. اكنون گيريم كه شواهد علمى ثابت كرده كه پيدايش انواع گياهان و حيوانات بر روى كره زمين بر اساس جهش هاى كروموزومى و همان چيزى است كه داروين ادعا كرده است؛ اما آيا محالى پيش مى‌آيد كه اين قانون، استثنا يا استثناهايى نيز داشته باشد؟ براى ما كه به قرآن معتقديم مسلّم است كه بر فرض كه فرضيه داروين ثابت شود اما حتماً استثناهايى نيز دارد؛ مثلاً يكى از اين استثناها در مورد پرنده هايى است كه حضرت عيسى(عليه السلام) از گل درست مى‌كرد و بعد در آنها مى‌دميد و به صورت پرنده زنده و واقعى در مى‌آمدند. مى‌دانيم كه حضرت عيسى(عليه السلام) مانند بسيارى از انبياى ديگر يك معجزه نداشت، بلكه معجزات متعدد داشت. يكى از معجزات آن حضرت اين بود كه از گل، مجسمه هايى به شكل پرنده مى‌ساخت و سپس به آنها روح مى‌داد و به شكل پرنده واقعى و زنده در مى‌آمدند. اين، يكى از معجزات و نشانه هايى بود كه آن حضرت براى اثبات پيامبرى خويش ارايه مى‌كرد. قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد: وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِى فَتَنْفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِى...[١]؛ و [ اى عيسى به ياد آر] آن هنگام را كه به اذن من، از گِل، [ چيزى] به شكل پرنده مى‌ساختى، پس در آن مى‌دميدى، و به اذن من پرنده مى‌شد.

بر فرض كه ما نظريه تكامل انواع داروين را هم پذيرفتيم، اما آيا اين پرنده


[١] مائده (٥)، ١١٠.