کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٣ - حقيقت ايمان

ايمان، گوهر دعوت انبيا (٢)

حقيقت ايمان

در جلسه گذشته با استفاده از آيات قرآن كريم به اين نتيجه رسيديم كه گوهر دعوت انبيا «ايمان» است و ديديم كه اين مطلب به روشنى و صراحت تمام از قرآن كريم استفاده مى‌شود. در پايان، پرسش هايى را مطرح كرديم كه براى هر چه بيشتر روشن شدن بحث لازم است به آن پرسش ها پاسخ داده شود.

يكى از موضوعات مهمى كه در اين مسأله مطرح مى‌شود و امروزه در محافل علمى داخل و خارج كشور نيز محل بحث فراوان است، بحث «حقيقت ايمان» است. همه ما فى الجمله مى‌دانيم كه وقتى كسى ايمان به چيزى مى‌آورد، نوعى «تصديق» به وجود آن شىء در نفس او وجود دارد؛ خواه ايمان به يك شخص يا وجود صفتى در يك شخص و خواه ايمان به يك شىء باشد. در هر صورت «ايمان» همراه «تصديق» است. اكنون سؤال اين است كه اين تصديق چگونه تصديقى است؟

براى آن كه ابتدا منظور از خود سؤال بيشتر روشن شود، بايد بگوييم كه تصديق گاهى «تصديق منطقى» است و گاهى «تصديق روان شناختى». گاهى تصديق به اين صورت است كه ما رابطه بين دو ركن يك قضيه (موضوع و محمول، يا مقدم و تالى) را در نظر مى‌گيريم و مى‌بينيم منطقاً رابطه بين آنها مثبت است؛ آن گاه آن قضيه را تصديق مى‌كنيم و بر درستى آن صحه مى‌گذاريم. حال تصديق به وجود اين رابطه منطقى يا به اين دليل است كه از