کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٣ - رابطه « ايمان به ملايكه» و بحث « تجربه نبوى»

پيام هاى پروردگار خود را رسانيده اند؛ و [ خدا] بدان چه نزد ايشان است احاطه دارد و هر چيزى را به عدد شماره كرده است. اولاً مى‌فرمايد، خداوندِ عالم غيب، هر كسى را بر غيب خويش آگاه نمى‌سازد؛ نه از آن جهت كه او بخل دارد، بلكه بدان سبب كه همه كس از نظر وجودى، لياقت و ظرفيت دريافت وحى را ندارد: ...أَللّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ...[١]؛ ...خدا بهتر مى‌داند كه رسالتش را كجا قرار دهد. ... وَ لَكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِى مِنْ رُسُلِهِ مِنْ يَشَاءُ...[٢]؛ و لكن خدا از ميان فرستادگانش هر كه را بخواهد بر مى‌گزيند. پس از آن كه پيامبرى را برگزيد، وحى خود را اين گونه به او نازل مى‌كند كه: يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَدًا. از آن جا كه سر و كار ما با محسوسات است، نزول وحى را اين گونه مجسم مى‌كند كه گويى از مكانى در عرش اعلى مى‌خواهد به مكان پايين ترى در زمين منتقل شود، كه اين فاصله در واقع فاصله وجودى مقام الوهيت تا قلب مبارك پيامبر(صلى الله عليه وآله) است، نه اين كه واقعاً فاصله مكانى باشد. به هر حال از باب تشبيه معقول به محسوس مى‌فرمايد، اين گونه است كه در اين فاصله، از مقام ربوبى تا قلب پيامبر، اين وحى از جلو و پشت سر محافظت مى‌شود و با يك اسكورت كامل از مبدأ تا مقصد مى‌رسد. «رصد» به معناى كمين است؛ يعنى درجاى جاى اين مسير كاملا در كمين و مراقبند كه كوچك ترين خلل و آسيبى به اين وحى و پيام الهى وارد نگردد. دليلش هم روشن است: لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسَلَتِ رَبِّهِمْ، تا اطمينان كامل و صد در صد وجود داشته باشد كه رسالت الهى عيناً و بى هيچ كم و زيادى به مردم مى‌رسد. مى‌فرمايد: ما حساب تعداد حروف اين پيام را هم داريم و مراقبيم كه حتى يك حرف آن كم و زياد نشود: وَ أَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَ أَحْصَى كُلَّ شَىْء عَدَدًا. اگر اين گونه