کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١ - تأمين مصالح معنوى، اصلى  ترين وظيفه حكومت

باشند و به دولت كمك كنند. يك راه كار اين است كه خودشان وظيفه امر به معروف و نهى از منكر را به عهده بگيرند، و گرنه براى هميشه كار دولت لنگ خواهد بود؛ گرچه متأسفانه عده اى به جهت تفكر ليبراليستى، نظر مثبتى به امر به معروف و نهى از منكر ندارند. اخيراً عملا طورى شده كه با كمال تأسف در نظام جمهورى اسلامى كار به آن جا رسيده كه ما هر روز شاهد جسارت به آمران به معروف و ناهيان از منكر هستيم؛ در صورتى كه اينها يار و ياور بى اجر و مزد دولت هستند و چيزى از دولت نمى‌خواهند. اين انسان هاى مؤمن؛ وقت، نيرو، مال و آبروى خودشان را در بسيارى از جهات صرف مى‌كنند تا مصالح جامعه تأمين شود. بسيارى از وظايفى كه دولت بايد خود با صرف هزينه و امكانات انجام بدهد، مانند جلوگيرى از دزدى، اعتياد و قاچاق و ساير مفاسد، بدين طريق انجام مى‌شود. اگر قرار باشد قاچاق فروشى و گران فروشى رواج پيدا كند، چه نيرويى مى‌تواند جلوى اينها را بگيرد؟ نظام اقتصادى، بهداشتى و اخلاقى كشور، از نظم و انظباط خارج مى‌شود. اين جا است كه اسلام در مقابل اين مسأله، وظيفه اى براى مردم قرار داده است و فرموده، شما غير از اين كه بايد دين خودتان را حفظ كنيد، مقررات دولت اسلامى را نسبت به خودتان رعايت كنيد، بايد مواظب باشيد كه ديگران هم اين مقررات را رعايت كنند؛ يعنى مسؤوليت عمومى و مشترك نسبت به ديگران وجود دارد. بر اساس آيه شريفه: وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْض[١]، براى هر مؤمنى بر مؤمن ديگرى يك نوع ولايت اثبات مى‌شود؛ ولايت امر به معروف. مؤمن ولىّ مؤمن است و بايد به او دستور بدهد؛ بگويد اين كار را نكن، يا وظيفه ات را انجام بده. حضرت امام(رحمه الله)هم در درسشان و هم در رساله عمليه شان فرموده اند كه امر به معروف و نهى از منكر فقط خواهش نيست، بايد آمرانه به طرف گفت؛ يعنى امر كرد. متأسفانه در فرهنگ كشور ما طورى شده كه امر به معروف را به