دستورات تازه اى صادر مى‌كند. در اين جا «ايمان به خدا» چه اقتضايى دارد؟ آيا گر كسى «ايمان واقعى» به خدا داشته باشد دستورات پيامبر الف را اطاعت مى‌كند يا دستورات پيامبر ب را؟ بديهى است كه اگر كسى واقعاً به دستورات خداوند التزام داشته باشد، وقتى خود خداوند به وسيله پيامبر ب دستور پيامبر الف را نقض كرد، دستور دوم را اطاعت مى‌كند. يا اگر يك پيامبر ابتدا دستورى از طرف خدا آورد و پس از مدتى همان پيامبر حكم جديدى بر خلاف حكم اول از طرف خداوند آورد و دستور اول را لغو كرد، روشن است كه اقتضاى ايمان به خدا اين است كه دستور دوم اجرا گردد. اين مورد كه اصطلاحاً «نسخ »ناميده مى‌شود در مورد برخى از احكام شريعت خود ما، اسلام، واقع شده است. يكى از آنها مسأله «جهت قبله» است. پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله)بنا به فرمان الهى چندين سال به سوى بيت المقدس نماز مى‌خواند. پس از چند سال آيه نازل شد كه «فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ» و دستور داده شد كه از اين پس به سوى مسجدالحرام وكعبه نماز بخوان. اگر كسى واقعاً به پيامبر ايمان داشته باشد، پس از نزول اين آيه، به جانب كعبه، و نه به سوى بيت المقدس، نماز خواهد خواند. وقتى دو دستور مناقض و منافى، يكى مقدّم و يكى مؤخر، از ناحيه مولا صادر شد، هر كسى مى‌فهمد كه بايد دستور دوم را رعايت كند.

در بحث ما نيز خداوند ابتدا حضرت موسى و سپس حضرت عيسى(عليه السلام) را فرستاده و فرض اين است كه ما آنها را از آن جهت كه پيامبر خدا هستند پذيرفته ايم. ما ابتدا مدتى به دستوراتى كه حضرت موسى(عليه السلام)از جانب خدا آورده بود عمل كرديم. پس از حضرت موسى(عليه السلام) حضرت عيسى(عليه السلام) از سوى خدا دستوراتى كه بعضاً منافى احكام حضرت موسى بود آورد. اين جا اگر كسى واقعاً به حضرت موسى ايمان دارد بايد حضرت عيسى را هم قبول داشته باشد؛ چون هر دو پيامبر هستند و از طرف يك خدا آمده اند. پيرو واقعى حضرت موسى كسى است كه به حضرت عيسى نيز ايمان داشته باشد و پيرو