کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٣ - محور دعوت انبيا از نگاه قرآن

تغذيه و شرايط روانى مادر، كه همه خارج از اختيار خود انسان هستند دست به دست يكديگر مى‌دهند تا جنين را مى‌سازند. اما در دوران جنينى دوم بسيارى از شرايط در دست خود انسان است و اين خود او است كه شخصيت اصلى خويش را رقم مى‌زند. دليل اين كه زندگى دنيا را مرحله جنينى و مقدّمى، و زندگى اصلى انسان را در آخرت مى‌دانيم نيز خود قرآن است: وَ مَا هَذِهِ الْحَيَوةُ الدُّنْيَا إِلاَّ لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الاَْخِرَةَ لَهِىَ الْحَيَوَانُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمونَ[١]؛ اين زندگى دنيا جز سرگرمى و بازيچه نيست، و زندگى حقيقى همانا [ در ] سراى آخرت است؛ اى كاش مى‌دانستند.

به هر حال آنچه كه ريشه سعادت ما را تشكيل مى‌دهد، و آن سلول اوليه سعادت انسان در اين دوران جنينى كه بايد رشد كند و تقسيم شود و سلول ها و بافت ها و اندام هاى ديگر را به وجود آورد، همانا «ايمان» است. اگر انسان به اختيار خود، نهال ايمان را در دلش كاشت و آن را بارور ساخت و آبيارى و محافظت نمود، آن گاه مى‌تواند به سعادت جاويد دست پيدا كند.

بنابراين، يك شاهد و يك دليل بر اين كه محور دعوت همه انبيا ايمان است، آيه شريفه: ... إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِياً يُنَادِى لِلاِْيمَانِ ... است.

با مرورى بر آيات كريمه قرآن، شواهد متعدد ديگرى نيز مى‌توان بر اين مطلب اقامه نمود؛ نظير آياتى كه ويژگى هاى انسان هاى صالح، انسان هاى رستگار و كسانى را كه از زندگى خود بهره مند مى‌شوند و از خطرها خواهند رست، ذكر مى‌كند. در تمامى اين آيات، گوهر اصلى اى كه روى آن تأكيد و اصرار مى‌شود «ايمان» است. در اكثر موارد، ابتدا صبحت از «أَلَّذِينَ ءَامَنُؤا» است و پس از آن «وَ عَمِلُوا الصّلِحتِ» را ذكر مى‌كند. اگر هم در برخى موارد، به مقتضاى مقام، ابتدا عمل را ذكر كرده، بلافاصله شرط مى‌كند كه اين عمل بايد