کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٢ - محور دعوت انبيا از نگاه قرآن

خواهد آمد. مهم ريشه است. اگر ريشه فاسد باشد هيچ اميدى به برگ و بار نيست. وقتى ريشه محكم و سالم شد، سال ها بار خواهد داد: كَشَجَرَة طَيِّبَة أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَ فَرْعُهَا فِى السَّمَاءِ. تُؤْتِى أُكُلَهَا كُلَّ حِين بِإِذْنِ رَبِّهَا...[١]؛ مانند درختى پاك كه ريشه اش استوار و شاخه اش در آسمان است. ميوه اش را هر دم به اذن پروردگارش مى‌دهد. رشد و ثمرش حد ندارد و مى‌تواند تا بى نهايت آسمان كشيده شود. اين ايمان است كه مى‌تواند رشد كند، داراى مراتب و درجات زيادى بشود و در عرصه هاى مختلف زندگى خودش را نشان دهد. اين، ايمان است كه مى‌تواند نقش خود را در سعادت فردى، خانوادگى، اجتماعى، بين المللى و نهايتاً در حيات ابدى انسان ايفا نمايد. اين زندگى دنيا با همه طول و عرضش و با همه اهميت و ابعاد گسترده اى كه دارد مقدمه اى است براى رسيدن به آخرت؛ همان گونه كه دوران جنينى مقدمه اى براى ورود به اين دنيا است:...أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ...[٢]؛ دو بار ما را ميراندى و دو بار ما را زنده گردانيدى. انسان دو بار متولد مى‌شود: يكى آن هنگام كه از مادر زاده مى‌شود و از مرحله جنين مادر به دنيا منتقل مى‌شود؛ يكى هم آن هنگام كه از اين دنياى مادى وارد عالم برزخ و آخرت مى‌گردد. در اين حالت، زندگى دنيا نسبت به برزخ و آخرت ـ در تشبيه ـ يك دوران جنينى محسوب مى‌شود. البته اين دو مرحله جنينى تفاوت هايى با يكديگر دارند. جنين اول ٩ ماه است و جنين دوم ٩٠ سال؛ اما اين ٩٠ سال دنيا در مقايسه با زندگى آخرت كه بى نهايت است، از ٩ ماه جنين مادر به مراتب كوتاه تر و كمتر است. تفاوت ديگر اين است كه ساخته شدن جنين اول در اختيار خود انسان نيست و انسان كاملا تسليم شرايط خارجى است. شرايطى هم چون: نطفه پدر، رحم مادر،