با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩١ - عمره، تمتع يا مفرده

مجلسى در ملاذ الاخيار از اين روايت نيز تعبير حسن و صحيح كرده است. [١]

صاحب جواهر گفته است: «و در تهذيب آمده است: «در روز ترويه بيرون رفت»؛ و شايد اين روايت به دليل وجود روايت صحيح معاويه صحيح‌تر باشد ...». [٢]

٢- كلينى: «على بن ابراهيم، از پدرش از اسماعيل بن مرار، از يونس، از معاوية بن‌عمّار نقل كرده‌اند كه گفت: به امام صادق گفتم: فرق تمتع‌گزار و عمره‌گزار در چيست؟

فرمود: متمتع با حج مرتبط است، اما عمره‌گزار چون از عمره فراغت يافت، هر جا بخواهد مى‌رود. حسين بن على در ذى‌حجه عمره به جاى آورد و در روز ترويه در حالى كه مردم به مِنا مى‌رفتند رهسپار عراق شد؛ و انجام عمره در ماه ذى‌حجه براى كسى كه قصد حج ندارد، بدون اشكال است.» [٣]

مجلسى در «الملاذ» از اين روايت تعبير به مجهول كرده و گفته است: «شايد مقصود فرمايش امام، «وعمره به جاى آورد» عمره تمتع نيز باشد. چون انسان در صورت ناچارى جايز است كه حج را به عمره مفرده تبديل كند، همان طورى كه حسين بن على عليهما السلام انجام داد. احتمال هم دارد كه با آگاهى از اين كه نمى‌تواند حج به جاى آورد، نيت عمره مفرده كرده باشد؛ و احتمال دوم- كه خبر هم آن را تأييد مى‌كند- اظهر است.» [٤]

بنابر اين مجلسى درباره اين خبر دو احتمال مى‌دهد:

يكم: تبديل عمره تمتع به عمره مفرده.

دوم: حضرت از همان آغاز نيت افراد كرده بود و تغييرى در كار نبوده است.

[١] ملاذ الاخيار، ج ٨، ص ٤٥٩.

[٢] الجواهر، ج ٢٠، ص ٤٦١.

[٣] كافى، ج ٤، ص ٥٣٥، حديث شماره ٤، باب «العمرة المقبوله فى اشهر الحج»؛ و به نقل از آن؛ الوسائل، ج ١٤، ص ٣١٠، باب ٧، حديث شماره ٣ «باب انه يجوز ان يعتمر فى اشهر الحج عمرة مفردة ويذهب حيث شاء».

[٤] ملاذ الاخيار، ج ٨، ص ٤٦١؛ و شوشترى گويد: «پس ملتزم شد كه احرامش را عمره مفرده قرار دهد و حج تمتع را ترك گويد.» (الخصائص الحسينيه، ص ٣٢).